สำนักพิมพ์ รัตมาบุ๊คส์ Story Love Sweet

 
 

บำเรอรักจ้าวหัวใจทมิฬ

โดย... แวววิวาห์


 

 

ตอน 2 แรกพบ 50%

 

ดวงจันทร์กลมโตเคลื่อนตรงศีรษะแล้ว แต่ลันตาไม่อาจข่มตาให้หลับลงได้ หญิงสาวยังนั่งกอดเข่าจมอยู่กับความกระวนกระวายใจกับเรื่องที่ชายแปลกหน้านำมาให้

 

ใช่ว่าเธอจะไม่เชื่อเรื่องที่รื่นฤทธิ์ก่อหนี้สินเอาไว้ให้ครอบครัว แต่ที่เป็นกังวลและรู้สึกเครียด เห็นจะเป็นตัวเลขจำนวนเกือบหกหลักที่เธอและแม่ต้องหามาใช้หนี้การพนันต่างหาก

 

ลมหายใจถูกผ่อนออกมาอีกครั้ง พอไม่สามารถข่มตาให้หลับได้   ลันตาจึงตัดสินใจกระทำบางสิ่ง นั่นคือการเข้าไปค้นห้องนอนของพี่ชาย เผื่อว่ารื่นฤทธิ์จะทิ้งเอกสารที่พอติดต่อได้บ้าง

 

ซึ่งเมื่อเข้าไปค้นตามลิ้นชักและหัวเตียง ลันตากลับไม่พบเอกสารใดๆ นอกจากสมุดโทรศัพท์เล่มเล็กที่เก่าจนแทบขาด เธอนั่งดูเบอร์โทรและรายชื่อ ก่อนตัดสินใจโทรหาคนเหล่านั้นเพื่อถามหาข่าวคราวของพี่ชาย

 

คนส่วนใหญ่บอกกับเธอว่าไม่ได้ติดต่อกับรื่นฤทธิ์มานานแล้ว จนกระทั่งได้เบาะแสของรื่นฤทธิ์จากใครคนหนึ่งซึ่งลันตาพอจะรู้จักเขา

 

“ไอ้รื่นมันกลับไปชุมพรสักพักแล้วลันตา ตอนนี้ทำงานที่ชุมพรนั่นล่ะ”

 

“ไม่เห็นพี่รื่นกลับมาบ้านเลย” หญิงสาวบอกเสียงแผ่วหัวใจเหี่ยวแฟบ

 

“อะไรกันมันยังไม่กลับบ้านอีกเหรอ?”

 

“พี่รื่นไม่มาเหยียบบ้านเกือบปีแล้ว”

 

“แย่จริง เจ้ารื่นนะเจ้ารื่น มันลื่นสมชื่อเลยจริงๆ เอาอย่างนี้พี่จะให้ชื่อที่ทำงานใหม่ของมันไป แต่ลันตาอย่าไปบอกมันนะว่าพี่บอก พี่ไม่อยากมีปัญหากับมัน”

 

“ได้จ้ะ” คนปลายทางให้รายละเอียดที่เป็นประโยชน์กับลันตา ช่างโชคดีเหลือเกินที่รื่นฤทธิ์ไม่หนีไปไกลอย่างที่เธอคิด แต่รื่นฤทธิ์อยู่แค่ปลายจมูกของเธอเท่านั้น

 

แน่นอนเธอรู้ว่าจะไปตามหาพี่ชายตัวแสบจากที่ใด

 

“ขอบคุณพี่โต้งมากเลยค่ะ”

 

“ย้ำอีกครั้งอย่าบอกว่าพี่บอกล่ะลันตา พี่ขี้เกียจฟังเจ้ารื่นมันบ่น”

 

“จ้ะพี่” หญิงสาวรับปาก อีกทั้งยิ้มบางอย่างมีความหวัง

 

อย่างน้อยตอนนี้เธอก็รู้ว่าจะออกไปตามหาตัวพี่ชายจอมกะล่อนได้จากที่ไหน...

 

รุ่งขึ้นหลังจากจัดการเรื่องปากท้องเรียบร้อยแล้ว ลันตาจึงแต่งตัวเตรียมออกนอกบ้าน เพื่อจัดการธุระเรื่องตามหาตัวพี่ชายทันที

 

“ไปไหนแต่เช้าเหรอลันตา?”

 

นางชดช้อยที่นั่งทำของชำร่วยเป็นรายได้เสริมของครอบครัวมองหน้าลูกสาว ซึ่งตอนนี้ลันตาได้สวมเสื้อแขนยาว กางเกงขายาว เกล้าผมหางม้า แต่งหน้าอ่อนๆ ในมือถือหมวกปีกกว้างสำหรับใส่กันแดด

 

“ไปทำธุระในเมืองนิดหน่อยจ้ะแม่ เดี๋ยวสายๆ ลันตากลับมานะจ๊ะ”

 

นางชดช้อยพยักหน้าให้ ไม่ป้อนคำถามอะไรให้อีกนอกจากก้มหน้าก้มตาทำของชำร่วยแต่งงานต่อ

 

ลันตาอมยิ้มให้กับมารดา หากเธอสามารถตามตัวรื่นฤทธิ์กลับมาบ้านได้ แม่ของเธอคงคลายความคิดถึงและคลายความกังวลลงไปได้บ้าง คิดได้เช่นนั้น ลันตาจึงออกจากบ้านทันที แต่เธอต้องหยุดชะงักเมื่ออยู่ๆ นพพลมาขวางทางลงบันไดเสียก่อน อีกทั้งในมือของนพพลยังมีขวดเหล้าขาวติดมาด้วย

 

“แต่งตัวซะสวยเชียว จะไปไหนแต่เช้าเหรอน้องลันตาคนสวย”

 

นพพลยิ้มกะลิ้มกะเหลี่ย ตามประสาคนเจ้าชู้

 

ทว่าสายตาหยาดเยิ้มเพราะความเมาของพ่อเลี้ยง กอปรกับนิสัยเจ้าชู้ไก่แจ้ได้สร้างความอัดอัดให้กับลันตาเป็นอย่างมาก หากเป็นไปได้เธอไม่อยากเห็นหน้าผู้ชายคนนี้ด้วยซ้ำ

 

“หลบไป” หญิงสาวเอ่ยเสียงเรียบขยับตัวไปอีกด้าน แต่นพพลก็กางมือขวางทางเธอเอาไว้

 

“พูดด้วยก็ไม่พูดด้วย จะหยิ่งไปถึงไหน นังลันตา”

 

ลันตาถอนหายใจออกมาเบาๆ ด้วยความเอือมระอากับพฤติกรรมของพ่อเลี้ยง

 

“ฉันจะไปไหนก็เรื่องของฉัน น้านพมีอะไรก็ไปทำเถอะ ไม่ต้องมาสนใจธุระของฉันหรอก” บอกด้วยน้ำเสียงไม่พอใจแค่นั้น  ลันตาจึงเดินห่างออกไปทันที

 

“ร่านไปหาผู้ชายหรือไง?”

 

ลันตาสะอึกกับคำพูดของนพพลไม่น้อย แต่เธอก็เลือกไม่สนใจ ทว่านพพลกลับย่ามใจ นึกสนุกจึงลวนลามลูกเลี้ยงสาวคนสวยด้วยการคว้าตัวหญิงสาวมากอด

 

“อ๊าย!” อุทานออกมาด้วยความตกใจแค่นั้น ลันตาจึงกระทุ้งข้อศอกกลับไปอย่างรวดเร็ว จากนั้นจึงหันกลับมาตีเข่าใส่กล่องดวงใจของนพพลทันที!

 

ผลก็คือพ่อเลี้ยงตัวแสบทรุดลงกับพื้น กุมกล่องดวงใจด้วยใบหน้าเจ็บปวด

“อู้ยส์... นังลันตา เอ็งจะฆ่าข้าเลยหรือไง?” นพพลครวญคราง ทำหน้าเหยเกทรมาน

 

“ช่วยไม่ได้ น้านพอยากทำรุ่มรามกับฉันก่อนทำไม”

 

“ข้าจะฟ้องแม่เอ็ง”คนเจ็บขู่เสียงเขียว

 

“เชิญไปฟ้องเลย ถ้าแม่รู้เรื่องเข้ารับรองว่าน้านพเจ็บตัวกว่านี้แน่” ลันตามองอีกฝ่ายด้วยความเกลียดชังเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่นพพลกล้าถึงเนื้อถึงตัวเธอ

 

“เอ็งขู่ข้าเหรอ นังลันตา”

 

“ฉันไม่ได้ขู่ ฉันทนกับพฤติกรรมเลวๆ ของน้านพมานานแล้ว ไหนๆ ก็มีเรื่องแล้ว ฉันจะได้ปิดบัญชีกับน้านพซะที ฉันจะบอกแม่ให้หมดว่าน้านพทำอะไรไว้กับฉันบ้าง อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะ น้านพแอบดูฉันอาบน้ำ”

 

หญิงสาวทำหน้าตาขึงขัง ซึ่งดวงตาเป็นประกายระยับ ดูเอาเรื่องของหญิงสาวก็ทำให้นพพลรู้สึกขยาดไปด้วย

 

ก็สายตาของลันตาเหมือนชดช้อยไม่มีผิด ถึงลูกเลี้ยงสาวจะสวยสดงดงามน่ากินเพียงใด แต่เมื่อลันตาไม่สบอารมณ์ขึ้นมา เขาก็ไม่กล้าแหย่ด้วยเช่นกัน

 

“แม่เอ็งไม่สบาย เอ็งจะหาเรื่องกลุ้มใจให้แม่เอ็งอีกเหรอ?” นพพลเจรจาไปกุมกล่องดวงใจไป

 

“คนที่หาเรื่องให้แม่ คือน้านพต่างหาก ไม่ใช่ฉัน” ลันตาเถียงเสียงแข็ง

 

“ถ้าเอ็งอยากให้แม่ของเอ็งหัวใจวายก็เอาสิ นังลันตา”

 

เจอไม้นี้เข้าไป ลันตาจึงเงียบไป เพราะนี่คือประเด็นสำคัญที่ทำให้เธอไม่กล้าบอกเรื่องนพพลกับแม่

 

หญิงสาวจ้องหน้านพพลอีกครั้ง อีกทั้งผ่อนลมหายใจออกมา ก่อนตัดสินใจยุติปัญหาด้วยการเดินห่างออกไปดื้อๆ ลันตาจึงไม่ทันเห็นสายตาของนพพลที่มองเธออยู่นั้นราวกับไฮยีน่าผู้หิวโหยเลยทีเดียว

 

“อวดเก่งไปก่อนเถอะนังลันตา ข้าได้เอ็งเป็นเมียเมื่อไรจะกำราบให้อยู่หมัดเลยทีเดียว!” นพพลหรี่ตาลงอย่างอาฆาต อีกทั้งร้องโอดโอยกับความเจ็บปวดที่ลูกเลี้ยงสาวตัวแสบฝากไว้ให้

 

ทางด้านลันตาเมื่อจับรถสองแถวเข้ามาในเมืองได้ เธอจึงหาบริษัทที่รื่นฤทธิ์ทำงานทันที มีรอยยิ้มอย่างดีใจระบายอยู่บนหน้าหวานชวนมองเมื่อมาถึงจุดหมายปลายทาง โดยที่หญิงสาวไม่ทันรู้ตัวเลยว่า ทุกความเคลื่อนไหวของเธอนั้น ได้ตกอยู่ในสายตาของใครบางคนที่นั่งอยู่ในรถตู้คันหรูติดฟิล์มสีดำ

 

ซึ่งรอยยิ้มเปิดโลกของหญิงสาวนี้เอง สามารถสะกดสายตาของชายหนุ่มผู้นั้นได้เป็นอย่างดี...

 

ลันตาเดินวนไปวนมาอยู่หน้าบริษัทยักษ์ใหญ่อยู่หลายชั่วโมง เธอกำลังลังเลไม่แน่ใจว่าจะเข้าไปสอบถามเรื่องของรื่นฤทธิ์ดีไหม เพราะบริษัทที่เธอจินตนาการเอาไว้กับบริษัทของจริงตรงหน้า ดูแตกต่างกันมากนัก แต่สุดท้ายแล้วเธอก็รวบรวมความกล้าก้าวเข้าไปในบริษัท และตรงไปยังเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ทันที

 

“มาสมัครงานเหรอคะ?” เจ้าหน้าที่ในบริษัท ซึ่งเป็นหญิงสาวหน้าตาดี แต่งกายด้วยชุดแบบฟอร์มสีเหลืองอ่อน ป้อนคำถามให้เธอด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

 

“เปล่าค่ะ คือ... ฉันมาหาพนักงานที่ชื่อรื่นฤทธิ์ วรากรค่ะ”

 

“ไม่ทราบว่าคุณรื่นฤทธิ์ทำงานอยู่แผนกไหนคะ?”

 

“ไม่ทราบค่ะ รู้แค่ว่าเขาเพิ่งเข้าทำงานที่นี่” ลันตายิ้มชืดให้

 

พนักงานสาวสวยจึงทำการค้นหาข้อมูลกับคอมพิวเตอร์ ผ่านไปสักพักลันตาจึงได้รับข้อมูล

 

“คุณรื่นฤทธิ์ตอนนี้ไม่ได้ประจำอยู่ที่บริษัทนะคะ”

 

หญิงสาวชะงักไป อีกทั้งย่นคิ้วเข้าหากัน “แต่ฉันรู้มาว่าเขาทำงานอยู่ที่บริษัทนี้”

 

“ใช่ค่ะ แต่ตอนนี้เขาย้ายไปทำงานบนเกาะแล้วค่ะ”

 

เป็นคำตอบที่ไม่ให้ความกระจ่างชัดกับลันตาเลย ซ้ำยังสร้างความงวยงงให้เธอไม่น้อย

 

“เกาะที่ไหนคะ?”

++++++++++++

นางเอกใกล้จะได้เจอพระเอกแล้วค่ะ ลุ้น ๆ ข้าวจัดหน้าเสร็จแล้วค่ะ 

เหลือตรวจเช็คอีกรอบค่ะ

 

ตอนก่อนหน้า   หน้าหลัก  ตอนต่อไป

 

 

 
 
Online:  23
Visits:  960,250
Today:  733
PageView/Month:  20,170