สำนักพิมพ์ รัตมาบุ๊คส์ Story Love Sweet

 

 

 

 

มนต์อสูรร่ายรัก  โดย กุหลาบสีนิล

 

 

ตอน 3 100%

 

“คุณนี่มันหน้าเลือดจริงๆ เธอ.. ฉันเอาเงินมาแค่สามล้าน แต่คุณดันทบต้นเกือบเท่าตัว”

 

“ถ้างั้นก็ควรคิดก่อนทำสิ! มันก็ช่วยไม่ได้นะ คุณอยากโลภมากเองทำไม ทั้งหมดนี้ก็เพราะคุณทำตัวของคุณเอง”

 

คำพูดของเขาทำเอาเธอเถียงไม่ออก ได้แต่กัดฟันดังกรอดๆ ด้วยความเจ็บใจ “สามวันมันน้อยเกินไป ฉันคงไม่มีปัญญาหาเงินมาคืนคุณทันหรอก”

 

เธอบอกออกไปอย่างจนตรอกเพราะหมดสิ้นหนทางแล้ว จำต้องบากหน้ามา เพราะต่อให้ฆ่าเธอให้ตายก็ไม่มีทางหาเงินได้ครบตามจำนวนในระยะเวลาอันสั้นแบบนี้

 

“ถ้างั้น... ก็เอาอย่างอื่นมาใช้แทนสิ!”

 

รอยยิ้มชั่วร้ายที่ปรากฏอยู่บนวงหน้าคม มันทำให้เธอแทบทนไม่ไหว อยากปราดเข้าไปหา แล้วเค้นลำคอให้เขาดีดดิ้นตายคามือซะเหลือเกิน ช่างพูดออกมาได้ไม่อายปาก

 

“ไปลงนรกซะไป!” เธอพูดออกไปอย่างเหลืออด

 

“ไปด้วยกันไหมล่ะ?”

 

เขาย้อนอย่างหน้าไม่อาย ทำท่ายียวนกวนประสาทเหลือแสน ลุกขึ้นเดินมาหา หญิงสาวถอยร่นไปหลายก้าวด้วยความหวั่นวิตก เอาแล้วไง เธอลอบชำเลืองไปที่ประตู ตั้งท่าจะหนีหากเขาคิดลวนลามเธออีก

 

ไวเท่าความคิด พอเขาเข้ามาใกล้เกินระยะที่เธอกะไว้ ก็รีบกระโจนออกไปจากห้องทันที แต่ชะรอยว่าคงจะรีบร้อนมากไปหน่อย พอลงบันไดไปเกือบจะถึงพื้นอยู่แล้ว ดันสะดุดขาตัวเอง แม้มันจะแค่สองขั้น แต่เพราะเธอเอาเข่าลงพื้น

 

กรี๊ด! ตุบ!

 

รินรดาร้องเสียงหลง นั่งกอดเข่าอยู่บนพื้น ได้เลือดซิบๆ ซึมออกมาจากรอยปริ ร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด เพราะชายสองคนที่ยืนอยู่ตรงหัวบันไดหันหลังให้ แถมเสียงเพลงก็ดังเลยรับเธอไม่ทัน

หันมาอีกทีเธอก็นั่งอยู่กับพื้นเสียแล้ว

 

“อ้าว! คุณเรณุกา...เป็นอะไรรึเปล่าครับ?”

 

ไมเคิลถามด้วยความเป็นห่วง เบรย์เดนที่ยืนหัวเราะอยู่ข้างบนก้มหน้าลงมองอย่างนึกขำ อะไรจะกลัวเขาขนาดนั้น ใจหนึ่งก็สมน้ำหน้า อีกใจก็นึกสงสาร

 

เบรย์เดนเดินลงมาหาช้าๆ เธอยังพยายามขยับหนี เบรย์เดนส่ายหน้า จากนั้นก้มลงจะช้อนร่างเธอขึ้นมา

 

“ทำอะไรน่ะ? นี่ อย่านะ”

 

 รินรดาขืนตัวเอาไว้ แต่แรงเขาเยอะกว่า ในที่สุดร่างของเธอก็ถูกอุ้มขึ้น โดยตกอยู่ในอ้อมแขนเขาอย่างง่ายดาย

 

“อย่าดิ้นสิ! เดี๋ยวก็ได้ลงไปจูบพื้นอีกหรอก”

 

ชายหนุ่มพูดกลั้วหัวเราะ กระชับร่างเธอไว้ในอ้อมแขนแน่น รินรดามองเขาอย่างไม่ไว้ใจ ขณะที่ถูกร่างแกร่งพากลับขึ้นไปยังชั้นบนตามเดิม

 

ชายหนุ่มวางเธอลงบนโซฟาอย่างเบามือ จากนั้นก็เดินไปที่โต๊ะตัวหนึ่งที่ตั้งอยู่มุมห้อง เปิดลิ้นชักค้นหาอะไรสักอย่าง ก่อนจะดึงเอากล่องสี่เหลี่ยมสีดำสนิทติดมือกลับมา นั่งลงข้างๆ จู่ๆ เขาก็ดึงขาเธอไปพาดไว้บนตัก

 

“เฮ้!”

 

รินรดาร้องประท้วงแบบไม่พอใจนิดๆ พยายามชักกลับ แต่เขาขึงตามองแบบดุๆ แล้วหันไปเปิดกล่องออก หญิงสาวถึงเห็นว่ามันเป็นกล่องปฐมพยาบาล รินรดาปรายตามองเขาอย่างคาดไม่ถึง ขณะที่ชายหนุ่มหยิบเอาสำลีเทแอลกอฮอล์ลงไปจนชุ่มเช็ดแผลให้ มันแสบจี๊ดทันทีที่แตะผิวเนื้อที่ถลอก

 

“โอ๊ย! แสบ”เธอเผลอร้องออกมาเบาๆ

 

“สมน้ำหน้า! กลัวอะไรไม่เข้าท่า”

 

เขาว่าเยาะเย้ย แต่น้ำหนักที่กดลงบนแผลมันเบามือและนุ่มนวลเป็นที่สุด รินรดาทำหน้าบูดบึ้งเข้าใส่

 

“ก็คุณนั่นแหละทำให้ฉันกลัว”

 

“ผมไม่ทำอะไรสักหน่อย คุณคิดมากไปเอง”

 

เบรย์เดนย้อนอย่างนึกขัน มือก็ยังทำแผลให้ แต่ตาเขามันดันเหลือบไปมองใต้กระโปรงของเธอโดยไม่ตั้งใจ ก็อีกฝ่ายนั่งชันเข่าอยู่ จะไม่มองก็ไม่ได้ แต่จะว่าไปแล้วก็ไม่เห็นอะไรหรอก นอกจากต้นขาเนียนๆ มันเรียบลื่น นุ่มมือดีแท้

 

นี่แค่ขานะ ถ้าเป็นอย่างอื่นจะขนาดไหน มือหนาลูบไล้ไปตามเนื้อนวลอย่างลืมตัว รินรดาเห็นท่าไม่ดี ตีมือเขาดัง เผียะ!

 

“อย่ามาลวนลามฉันนะ”

 

เธอพูดใส่เสียงห้วน ตาบ้านี่มีโอกาสเป็นไม่ได้ กำลังจะรู้สึกดีอยู่แล้วเชียวที่เขายังใจดีทำแผลให้ ไม่นึกว่าโหดๆ แบบนี้จะอ่อนโยนกับเขาเป็นเหมือนกัน ไม่ทันไรดีแตกซะแล้ว หญิงสาวดึงขากลับ

 

เบรย์เดนเผลอทำหน้าเสียดาย กำลังเพลินเลย ลอบถอนใจก่อนจะพูดต่อไปอย่างเป็นงานเป็นการ

 

“มาคุยกันต่อดีกว่า ในเมื่อคุณไม่มีเงินมาคืน...งั้นก็มาทำงานใช้หนี้แทนแล้วกัน”

 

ชายหนุ่มเสนอเสียงเรียบ ดวงตาเป็นประกายวาววับแบบคนมีแผน มุมปากหยักกระตุกนิดๆ ยิ่งทำให้เครื่องหน้าที่ดูหล่อเหลาราวกับรูปแกะสลักดูดีขึ้นไปอีก แต่ทว่าในสายตาเธอมันกลับน่าชัง

 

“งานอะไร? นางบำเรอไม่เอานะ เพราะถ้าเป็นแบบนั้น ฉันยอมติดคุก”

 

รินรดาดักคอไว้ก่อน เรื่องอะไรจะยอมให้เขาเอาเปรียบ หนี้เธอก็ไม่ได้เป็นคนก่อ แถมยังขูดเลือดคิดทบต้นตั้งเกือบเท่าตัว เจ็บใจที่ต้องเป็นฝ่ายยอม เพราะฝ่ายเธอผิดเต็มๆ ถ้าเป็นเงินกู้ธรรมดาเธอไม่มีวันยอมให้เขาเรียกมากมายขนาดนี้หรอก

 

นี่มันไม่ใช่ดอกเบี้ย แต่มันเป็นค่าเสียหายที่เรณุกาไปเอาเงินเขามา เพราะงั้นเลยทำอะไรเขาไม่ได้ ต้องจ่ายค่าตอบแทนที่สูงลิ่ว เจ็บใจจริงๆ เบรย์เดนทำเสียงจึกจักอย่างไม่สบอารมณ์

 

เกลียดจริงๆ คนรู้ทันเนี่ย แวบหนึ่งเขาก็คิดแบบนั้นอยู่เหมือนกัน

 

“แหมไม่ต้องมาเล่นตัวหรอกน่า ผู้หญิงสกปรกอย่างคุณผมไม่อยากแตะนักหรอก” พูดออกไปงั้นๆ เพราะกลัวเสียฟอร์ม

 

“แล้วเมื่อกี้ลูบขาฉันทำไม ใครกันที่ลวนลามฉันที่สนามบิน”

 

 รินรดาย้อนใส่อย่างดุเดือด ปากว่าทำไม่สน แต่ถ้ามีโอกาสเป็นต้องปล่อยความหื่นเข้าใส่ทุกทีแค่เห็นหน้าก็รู้ว่าหื่นแบบสุดๆ

 

“ก็ตอนนั้นผมยังไม่รู้ธาตุแท้ของคุณไง”

 

ชายหนุ่มเถียงออกไปแบบข้างๆคูๆ ขืนยอมรับก็เสียฟอร์มแย่สิ จากนั้นก็ปรับสีหน้าให้มันเรียบนิ่ง แล้วกล่าวต่อไป

 

“มาทำงานใช้หนี้แทนจำนวนเงินที่ขาดไป จนกว่าจะครบหรือหาเงินมาใช้ได้ แลกกับการที่ผมจะไม่แจ้งความ ตกลงไหม”

 

“งานอะไร” รินรดาย้อนถามเสียงขุ่นๆ ใบหน้านวลยับย่นอย่างคนหวาดระแวง ก็เขาทำตัวไม่น่าไว้ใจนี่

 

“ทุกอย่าง คุณต้องมาดูแลเรื่องส่วนตัวของผม ตั้งแต่เสื้อผ้า อาหารการกิน หรืออะไรก็แล้วแต่ที่ผมสั่ง”

 

“สรุปแล้วให้ไปเป็นคนใช้ว่างั้นเหอะ!”

 

“ก็ประมาณนั้น”

 

เขายักคิ้วหลิ่วตาให้แบบกวนอารมณ์สุดๆ ดูมีความสุขเหลือเกินที่ต้อนเธอจนมุม รู้ว่าเธอไม่มีทางเลือก สุดท้ายก็ต้องยอมทำตามเขา เกมนี้เขาเป็นคนคุม หมากตัวเล็กๆ อย่างเธอคงได้แต่ทำตาม

 

“ขอเวลาคิดหน่อยได้ไหม?”

 

เธอยังพยายามยื้อต่อไป ให้ไปทำงานกับเขาคงไม่ต่างอะไรจากทาสในเรือนเบี้ย ไม่พ้นโดนโขกสับ หรือร้ายกว่า อาจจะถือโอกาสรวบเธอเอาเสียเลย

 

“วันเดียว!”เบรย์เดนบอกเสียงเย็น รินรดาทำตาลุกวาว

 

“คราวที่แล้วให้ตั้งสามวัน” เธอแย้งอย่างหงุดหงิด นี่ไม่เท่ากับถูกบีบเลยหรือไงเนี่ย

 

“ให้ได้แค่นั้น...อย่าเรื่องมาก ถ้าตกลงพรุ่งนี้เก็บเสื้อผ้าไปหาผมที่โรงแรม”

 

น้ำเสียงเด็ดขาด มาดมั่น ไม่ว่ายังไงเขาต้องทำให้เธอยอมศิโรราบให้ได้ มองใบหน้าหวานที่ใช้สายตาจิกกัดเขาเป็นระยะราวกับมันจะทำอะไรเขาได้อย่างงั้นล่ะ

 

ยิ่งเธอทำหน้าหงิกงอมันยิ่งชวนมอง ริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อยื่นออกมา ในบรรดาผู้หญิงของเขา เธอถือเป็นเพชรน้ำเอก

 

แม้ว่าชีวิตส่วนตัวเธอจะไม่น่าพึงใจ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า มันน่าลิ้มลอง

 

หลังจากที่เธอไปแล้ว ชายหนุ่มยังนั่งอมยิ้มให้กับความเจ้าเล่ห์ของตนเอง ไม่รู้เป็นไงชอบที่จะแกล้งเธอ ยิ่งโมโหหัวฟัดหัวเหวี่ยงก็ยิ่งน่ารัก พักหลังมานี้เอาแต่คิดวนเวียนเรื่องเธอจนไม่เป็นอันทำอะไร

 

สงสัยเขาจะบ้าไปแล้วแน่ๆ ไอ้เรื่องเงินก้อนนั้นความจริงถ้าเขาอนุโลมให้ก็ได้อยู่หรอก

แต่อย่าเลย! ก็อยากโลภเอง

 

เธอคิดผิดตั้งแต่แรกที่หอบเงินหนีไป แถมเสนอหน้ากลับมาให้เขาเอาคืนอีก ที่เขาทำมันก็สมควรแล้ว กะอีแค่มาเป็นลูกจ้างขัดดอกนี่ก็ว่าปรานีมากแล้ว บุญเท่าไหร่ที่ไม่เอาเข้าคุกให้สาสมกับที่ทรยศหักหลังเพื่อน

 

จริงๆ เขาไม่ควรที่จะใจดีกับเธอแบบนี้ด้วยซ้ำ ก็แค่ผู้หญิงหน้าเงินคนหนึ่ง ไม่ได้เลิศเลออะไรนักหนา นี่เขากำลังเสียเวลาอยู่รึเปล่านะ ชักเริ่มสับสนกับความคิดของตัวเอง ถอนหายใจเฮือกใหญ่ สะบัดหัวไล่เธอออกไปจากใจ

 

ก่อนจะเดินไปยืนมองฝ่าผนังกระจกลงไปยังห้องโถงเบื้องล่าง มันคลาคล่ำไปด้วยนักเที่ยวละลานตาที่หลงแสงสีในยามค่ำคืน ส่วนตัวเขาเองไม่ได้ชื่นชอบกับสิ่งยั่วยวนใจเหล่านี้ หากแต่ก็ไม่รังเกียจเดียดฉันท์

 

เพราะท่ามกลางผู้คนที่คับคั่ง มันก็มีสิ่งที่ดึงดูดความสนใจเขาอยู่

 

โดยเฉพาะแม่สาวร่างบางที่ยืนยักย้ายส่ายสะโพกไปตามจังหวะเพลง ยั่วเย้าสายตาของบรรดาหนุ่มๆ ที่ยืนมองจนน้ำลายหกกันเป็นแถบๆ แน่นอนว่ามันก็ทำให้เขาสนใจไม่น้อย

ความลุ่มหลงในเรือนร่างของอิสตรีจนเป็นนิสัย กิจกรรมยามว่างสร้างความรื่นเริงบันเทิงใจได้ดีนักแล โดยเฉพาะหุ่นอวบอัดน่าฟัดช่วยขจัดเรื่องกวนใจออกไปได้ชะงัด ริมฝีปากหนาเหยียดยิ้มพราย

 

ดวงตาคู่คมแวววาวพราวระยับตามสัญชาตญาณของผู้ที่มีไฟราคะอยู่เต็มเปี่ยม


+++++++++++++++++++

เฮียจะหาทางบีบให้หนูไมร่ามาทำงานที่บ้านตัวเองให้ได้สินะ ร้ายจริงๆ เลย หนูไมร่าจะเจอกับอะไรกันนะ เจ้าหนี้หน้าเลือดจะเก็บแค่เงินอย่างเดียวรึเปล่านะ ^ ^

 

 ตอนก่อนหน้า  หน้าหลัก  ตอนต่อไป

 
 
 
Online:  23
Visits:  960,254
Today:  737
PageView/Month:  20,174