สำนักพิมพ์ รัตมาบุ๊คส์ Story Love Sweet

 
 

 

มนต์อสูรร่ายรัก โดย กุหลาบสีนิล 

 

 

ตอน 3 50%

 

ภายในรถระหว่างที่ลัลนาขับออกมา รินรดาเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้ฟัง ยกเว้นเรื่องที่โดนนายคนนั้นล่วงเกิน มันอับอายจนไม่กล้าเล่า ร่องรอยจางๆ ระคนกับความหวิวหวามที่เขาทิ้งไว้บนเนินอกยังพอมองเห็นอยู่ แต่เพราะลัลนามัวแต่ฟังเรื่องวีรกรรมของเรณุกาเลยไม่ทันสังเกต

 

“จริงเหรอ เรณุกาเชิดเงินเขาหนีไปเหรอ” ลัลนาถามย้ำด้วยความตกใจกับข่าวนี้ “แล้วอย่างงี้เธอจะทำยังไง ฉันว่าเธอหนีกลับอังกฤษไปเลยดีกว่านะ”

 

เพื่อนสาวเสนออย่างหวังดีเพราะเงินไม่ใช่จำนวนน้อยๆ ลัลนารู้ว่าต่อให้ขายทรัพย์สินจนหมดตัวก็ยังไม่พอใช้หนี้

 

“ทำแบบนั้นได้ไง แล้วเรณุกาล่ะ! ฉันจะหนีเอาตัวรอดคนเดียวได้ยังไง?”

 

“แต่เธอก็ไม่ได้ร่วมสร้างหนี้นี้นะ ไมร่า เธอไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบ อีกอย่างเจ้าตัวก็หนีไปแล้ว เงินก็ตั้งมากมายเธอจะเอาที่ไหนไปให้เขา”

 

ลัลนาพูดอย่างมีเหตุผล รินรดาชักคิดหนัก แต่คำขู่ของเบรย์เดนมันก็ยังลอยวนอยู่ในหัว

 

‘ห้ามเบี้ยว ห้ามหนี ไม่งั้นเจอดี’

 

ลำพังตัวเธอเองน่ะไม่เท่าไหร่ แต่เป็นห่วงเรณุกามากกว่า ผู้ชายคนนั้นร้ายกาจ เธอรู้ว่าเขายังทำได้มากกว่านี้อีก ในฐานะที่เป็นพี่ ซึ่งไม่เคยดูดำดูดี ทิ้งให้น้องสาวใช้ชีวิตอยู่คนเดียวมานานขณะที่ตัวเองอยู่อย่างสุขสบาย

 

เมื่ออีกฝ่ายมีปัญหา แล้วตัวเองยังรักตัวกลัวตาย ทิ้งให้เรณุกาเผชิญปัญหาแต่เพียงลำพังก็ไม่ใช่คนแล้ว

 

“ฉันทำไม่ได้หรอกรัน จะหนีเอาตัวรอดคนเดียวแบบนั้นไม่ได้จริงๆ มันต้องมีวิ...”

 

เธอพูดได้แค่นั้นสายตาก็เหลือบไปเห็นใครคนหนึ่งเดินเอื่อยเฉื่อยอยู่ริมบาทวิถี แค่แวบเดียวเท่านั้นเธอก็จำได้ทันที โชคดีที่รถจอดติดไฟแดง หญิงสาวเปิดประตูลงไปอย่างกะทันหัน

 

จนลัลนาเรียกไว้ไม่ทัน จำต้องขับต่อไปเพราะไฟเขียวพอดี ก่อนจะวนรถกลับมาใหม่ รินรดาเร่งฝีเท้าก้าวอาดๆตามหญิงสาวคนหนึ่งไป หล่อนสวมกางเกงยีนรัดรูปสีซีด กับเสื้อแขนยาวมีฮู้ดคลุมหัว

 

บรรยากาศในยามค่ำคืนทำให้เห็นหน้าอีกฝ่ายไม่ชัด แต่เธอมีลางสังหรณ์ว่าต้องใช่น้องสาวเป็นแน่

 

“เรณุกา...”

 

รินรดาตัดสินใจเรียกไว้ กายระหงหยุดชะงักและสะดุ้งเล็กน้อย หันมามองอย่างหวาดระแวงตามประสาวัวสันหลังหวะ ก่อนจะเห็นคนที่เรียกตนเองไว้

 

สีหน้าเปลี่ยนจากหวาดกลัวเป็นประหลาดใจ เอียงหน้านิดๆ ค่อยๆเลื่อนฮู้ดออกช้าๆ

 

เผยให้เห็นใบหน้าที่เหมือนกันราวกับแกะ ในมือยังคีบบุหรี่ไว้อยู่ พ่นควันยาวๆ ก่อนจะดีดก้นกรองลงพื้น

 

“รินรดา...ไม่อยากเชื่อว่าชาตินี้ฉันจะได้เจอเธอ”

 

เรณุกาเอ่ยด้วยความแปลกใจระคนสงสัย ขณะที่ทั้งคู่ต่างจ้องมองอีกฝ่ายกับการพบกันครั้งแรกนับตั้งแต่ถูกแยกจากกันไป รินรดารู้สึกเหมือนว่ายืนมองตัวเองผ่านกระจกเงา

 

ผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าช่างเหมือนเธออย่างไม่ผิดเพี้ยน

 

ทั้งสัดส่วน รูปร่าง หน้าตา มีเพียงสีผิวที่คล้ำกว่าเล็กน้อย กับแววตาที่ดูแข็งกระด้าง มีแววรั้นอยู่ในที มันเป็นประกายวาววับ ลัลนาซึ่งวนลงกลับมาหลังจากนั้นเดินตามมาสมทบ มองสองพี่น้องด้วยความตกตะลึง

 

“โอ้แม่เจ้า...” อุทานออกมาด้วยความประหลาดใจ

 

 

ภายในร้านอาหารแห่งหนึ่ง สามสาวนั่งเงียบอยู่อึดใจใหญ่ รินรดาจ้องมองแฝดผู้น้องนั่งจิบเครื่องดื่มอย่างสบายอารมณ์ ดูไม่ทุกข์ไม่ร้อนกับอะไรเลย ขณะที่ลัลนานั่งมองเรณุกาตาไม่กะพริบ

 

เธอรู้จักกับรินรดามานาน ก็เพิ่งจะรู้ว่ามีแฝดเมื่อเร็วๆ นี้เอง

 

ถ้ามองจากรูปลักษณ์ภายนอก ก็เหมือนอยู่หรอก แต่ไอ้กิริยาท่าทางที่ดูแข็งๆ ดวงตาลอกแลกแบบคนไม่น่าไว้ใจมันช่างต่างจากรินรดาที่ดูอ่อนโยนกว่ามาก

 

“มันเป็นเหตุสุดวิสัย ฉันไม่ได้ตั้งใจโกงหล่อน เพราะฉันเองก็ถูกโกงเหมือนกัน”

 

เรณุกาว่าเสียงเนือยๆ ซึ่งมันทั้งถูกและไม่ถูก เพราะจริงๆแล้วเธอตั้งใจเอาเงินแองเจล่ามาจริงๆ แต่ก็ถูกไอ้แมงดานั่นหลอกเอาไปจนเกลี้ยงเหมือนกัน คิดแล้วก็เจ็บใจ ไม่น่าเลยเรา เรื่องนี้รินรดาไม่จำเป็นต้องรู้

 

“แล้วทำไมเธอไม่ไปพูดกับเขาดีๆ” รินรดาว่าอย่างเครียดๆ

 

“ขืนโผล่หน้าไป ยัยแองจี้เอาฉันตายนะสิ”

 

แฝดสาวบอกเสียงห้วนแบบคนหงุดหงิด เหมือนว่าสิ่งที่รินรดาถามมามันโง่เหลือใจ ยิ่งเธอหนีมากับแฟนหนุ่มของแองเจล่าด้วยแล้ว กลับไปมีหวังตายหยังเขียด

 

“แต่เงินนั่นไม่ใช่ของแองเจล่านะ มันเป็นของพี่ชายเธอ”

 

“เบรย์เดนนะเหรอ?”

 

เรณุกาขัดขึ้น เธอเคยได้ยินแต่แองเจล่าพูดถึง แต่ไม่เคยเห็นหน้าค่าตา

 

“ใช่! และเขาก็โมโหมากด้วย เขาคิดว่าฉันเป็นเธอ จะเอาเรื่องให้ถึงที่สุดถ้าไม่นำเงินไปคืน”รินรดาบอกอย่างไม่สบายใจ

 

“แต่ฉันไม่มี...ไมร่าเธอช่วยฉันทีนะ ฉันไม่รู้จะหันหน้าไปพึ่งใครแล้ว”

 

เธอเปลี่ยนสีหน้าเป็นเศร้าสลดขึ้นมาทันที แต่คนที่นั่งอยู่ข้างๆอย่างลัลนามองออกว่าเสแสร้ง

 

“ฉันจะช่วยได้ยังไง? เงินตั้งห้าล้าน ต่อให้ขายทรัพย์สินจนหมดตัวก็ยังไม่พอใช้หนี้เลย”รินรดาบอกอย่างจนปัญญา

 

“ห้าล้าน? แต่ฉันเอามาแค่สามล้านเองนะ”

 

“อ้าว! ก็นายเบรย์เดนบอกห้าล้าน” รินรดารีบบอกด้วยความตกใจ

 

“สงสัยเขาคิดดอกมั้ง!”เรณุกาพูดแบบไม่ยี่หระต่อจำนวนเงิน

 

“โห!เจ้าหนี้เงินโหด” ลัลนาแทรกอย่างลืมตัว

 

“ตาบ้านั่นเล่นแรงไปแล้วนะ”

 

รินรดาบ่นพึมพำอย่างหงุดหงิดใจ เขาจงใจแกล้งเธอแน่ๆ คิดแล้วก็เจ็บใจ วันนั้นที่สนามบินเธอไม่น่าทำเขาเลย พอได้ทีเขาเลยซ้ำซะเกือบหมดทาง

 

“นะ...ช่วยพูดกับเขาให้ที หรือเธอมีเงินไหม เอาไปใช้หนี้ให้หน่อยสักครึ่งหนึ่ง แล้วจะหามาคืนให้”

 

เรณุกามองอย่างอ้อนวอน ร้องขอความเห็นใจ พอจะดูออกว่ารินรดาเป็นคนใจอ่อน หญิงสาวทำท่าเหมือนคิดหนัก

 

“ช่วงนี้ฉันกำลังมีปัญหา ถ้าเธอไม่ช่วย ฉันตายแน่ๆ”

 

อีกฝ่ายทำท่าหรี่ตามอง ขณะที่รินรดานิ่วหน้า เรณุกาจึงรีบเสริมต่อไปด้วยน้ำเสียงประชดประชันเมื่อเห็นผู้เป็นพี่สาวแสดงอาการอึกอัก

 

“จะไม่ช่วยก็ได้นะ เธอมันใจดำอยู่แล้วนี่ หนีไปอยู่สุขสบายคนเดียว ขณะที่ฉันต้องปากกัดตีนถีบ เพื่อเอาชีวิตรอดจากโลกที่โหดร้าย ไม่เป็นไร ก็แค่ติดคุก”

 

พลางว่าเหน็บ จนลัลนามองค้อนแอบไม่พอใจแทนอยู่ลึกๆ เรณุกาจงใจพูดเสียดสีแกมบังคับ ตัวเองสร้างปัญหาแท้ๆ กลับให้พี่สาวมาแก้แทน

 

“อย่าพูดอย่างงั้นสิ ไม่ใช่ว่าจะไม่ช่วย”

 

รินรดารีบพูดขึ้นเพราะกลัวน้องสาวน้อยใจ ที่รู้สึกกังวลไม่ใช่เพราะเรื่องเงินหรอก มันเป็นของนอกกายไม่ตายเธอก็หาใหม่ได้ แต่ที่เธอหนักใจมากก็คือผู้ชายที่ชื่อเบรย์เดนต่างหาก ไม่รู้ว่าเขาจะยอมไหม?

 

“ก็ได้ ฉันจะลองไปพูดกับเขาดู ฉันมีเงินเก็บอยู่นิดหน่อย กับมรดกที่คุณพ่อคุณแม่ให้มาก็คงพอจะใช้หนี้ได้สักครึ่งนึง”

 

“เยี่ยมเลย”

 

เรณุกาตะโกนอย่างยินดี โดยเอนหลังพิงพนักเก้าอี้แบบสบายอารมณ์ไม่ต้องใช้หนี้เองก็มีคนมาช่วย

 

ซึ่งระหว่างทางนั่งรถกลับรินรดานั่งหน้าเครียดมาตลอดทาง ครุ่นคิดกังวล เธอไม่มั่นใจเอาเสียเลยว่าจะพูดกับเขารู้เรื่องรึเปล่า เพราะดูท่าแล้วคนอย่างเบรย์เดนคงไม่ยอมง่ายๆ ยิ่งเธอเคยทำเขาแสบอยู่ด้วย แต่อีกนัยหนึ่งที่เรณุกาเป็นหนี้ขนาดนี้ก็เพราะเธอเป็นเหตุ

 

ถ้าไม่แกล้งเบรย์เดนที่สนามบินแต่แรก เขาคงไม่ทบหนี้ขึ้นมาอีกเกือบเท่าตัวแบบนี้ ลอบถอนใจเฮือกใหญ่ ขณะที่ลัลนาได้แต่มองอย่างเห็นใจ

 

วันต่อมารินรดาก็ได้มายืนอยู่หน้าผับของเขา ใจเต้นตึกตัก ไม่อยากเข้าไปเลยจริงๆ แต่มันจำเป็น ในมือถือซองสีขาวไว้แน่น สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ลัลนาตบบ่าเป็นเชิงให้กำลังใจ เธอหันไปยิ้มให้นิดๆ แต่มันดูเจื่อนๆ

 

สองสาวเข้าไปในร้านที่อัดแน่นไปด้วยผู้คนอีกเช่นเคย แหวกผ่านนักเที่ยว ซึ่งเบียดเสียดกันจนหนาแน่น พอไปถึงตรงบันไดวนทางขึ้นไปยังอีกชั้นของร้านส่วนนั้นอันเป็นโซนส่วนตัว จึงไม่แปลกที่จะมีบอดี้การ์ดยืนคุมอยู่ตรงทางเข้า

 

รินรดาเดินขึ้นไปได้ขั้นเดียวก่อนจะเอี้ยวหน้ากลับมามอง พลันเห็นลัลนาถูกกันไว้ไม่ให้ตามขึ้นไป

 

“คุณเบรย์เดนอนุญาตให้คุณเรณุกาขึ้นไปได้คนเดียวครับ”

 

ไมเคิลบอกเสียงเรียบ รินรดาทำหน้าไม่ถูกเลย เธอไม่อยากอยู่กับเขาสองต่อสอง แต่ในเมื่อไม่มีทางเลือก ก็จำต้องพยักหน้าให้ลัลนานิดหนึ่ง เพื่อให้อีกฝ่ายไปนั่งรอที่เคาน์เตอร์บาร์

 

ก่อนจะทำใจกล้าขึ้นไปข้างบนแต่เพียงลำพัง มือก็ขยับกระโปรงให้เข้าที่

 

‘รู้งี้น่าจะใส่กางเกงมาก็ดี เธอลืมคิดถึงข้อนี้ไป พร้อมกับยกมือเคาะประตูเบาๆ ผู้ที่อยู่ในห้องก็กล่าวอนุญาต

 

“เชิญ” จากนั้นก็ค่อยๆ เปิดเข้าไป

 

พบว่าเบรย์เดนนั่งเหยียดกายอยู่บนเก้าอี้โซฟาอย่างสบายอารมณ์ กระตุกยิ้มนิดๆ แบบคนเจ้าเล่ห์ที่เธอเห็นทีไรเป็นเกลียดเข้าไส้ทุกทีเลย ไอ้รอยยิ้มกวนๆ แบบนี้มันน่าหมั่นไส้จริงเชียว

 

 ชายหนุ่มดูพออกพอใจที่เห็นเธอมาหาเขาเร็วกว่าที่คิด มั่นใจว่าเธอยังหาเงินมาให้ไม่ได้แน่นอน นี่คงจะมาขอผ่อนผันกระมัง จ้างให้เขาก็ไม่ยอมหรอก จะสอนให้เธอรู้สำนึกเสียบ้าง

 

ผลของการที่กล้ามากระตุกหนวดเสืออย่างเขามันจะเป็นยังไง พลางแสยะยิ้มอย่างหมายมาดแบบคนเป็นต่อ

 

“ว่าไง? มีเงินมาใช้หนี้ไหม?”

 

เบรย์เดนถามออกไปงั้นๆ แต่เธอกลับวางซองสีขาวลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้า แวบหนึ่งรอยยิ้มมันเจื่อนลงไปจากใบหน้าคมเล็กน้อย นึกว่าเธอหาเงินจนครบจำนวนมาคืนให้ได้แล้ว

 

ดวงตาสีเขียวน้ำทะเลหรี่ลงนิดๆ ก่อนจะฉวยมันขึ้นมาเปิดดู ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นทันที

 

“สามล้าน?” มองจำนวนตัวเลขด้วยความพอใจเป็นอย่างยิ่ง

 

“ฉันมีแค่นี้แหละ นี่ก็เกือบหมดตัวแล้ว คุณจะช่วย...” เธอพูดไม่ทันจบเขาก็รีบดักคอไว้ทันทีว่า

 

“ไม่ได้!” เบรย์เดนวางมันลงที่เดิมอย่างไม่ใส่ใจ “ต้องครบจำนวนเท่านั้น ห้ามขาดแม้แต่แดงเดียว” เชิดใบหน้ารั้นๆ ขึ้นสูงเป็นเชิงเยาะ รินรดายืนตัวสั่นด้วยความกรุ่นโกรธ ชิงชังเขาจับใจ

++++++++++++

คิดดอกแพงไปหน่อยนะเฮียเบรย์เดน เป็นหนี้แค่สามล้าน ดอกสองล้าน หน้าเลือดฉุดๆ เลย ที่รัก ทำไมใจร้ายกับหนูไมร่าอย่างนี้กัน

 

ตอนก่อนหน้า  หน้าหลัก  ตอนต่อไป

 

 
 
 
Online:  44
Visits:  884,578
Today:  1,289
PageView/Month:  26,751