สำนักพิมพ์ รัตมาบุ๊คส์ Story Love Sweet

 
 

 

 

มนต์อสูรร่ายรัก  โดย กุหลาบสีนิล

 

ตอน 2 50%

 

 

“พี่ต้องเล่นงานหล่อนคืนให้ฉันด้วยนะ”แองเจล่าย้ำชัดเสียงเข้ม

“ได้เลย! พี่จะจัดการ...แบบไม่ปรานีเลย”

ชายหนุ่มเหยียดยิ้มนิดๆ ด้วยความพอใจ แววตามุ่งร้ายฉายโชนมันมีประกายแรงกล้า ได้เวลาเอาคืนแล้วสิ

 

ที่หมู่บ้านจัดสรรแห่งหนึ่งแถบชานเมือง รินรดานั่งเอนหลังพิงโซฟาในห้องนั่งเล่นด้วยความเมื่อยล้า ตัวห้องขนาดกว้างตกแต่งแบบเรียบง่าย ดูสะอาดตา

 

ผนังสีครีมเข้าชุดกับโซฟาน้ำตาลอ่อน มีภาพวาดเป็น     แกลเลอรีขนาดย่อมประดับอยู่บนผนัง รินรดานั่งบิดขี้เกียจเพื่อคลายกล้ามเนื้อ เดินทางมาเหนื่อยแถมยังเจอคนโรคจิตอีก ช่างเป็นวันที่แสนซวยดีแท้ แต่ก็ยังดีที่ได้แก้เผ็ดเอาคืนบ้าง

 

สมน้ำหน้าคนหน้าหื่น อยากไม่ดูตาม้าตาเรือ ป่านนี้คงอกแตกตายไปแล้วมั้ง คิดแล้วก็น่าขัน เมื่อนึกถึงตอนเขาหน้าถอดสี มันสะใจอย่าบอกใครเชียว

 

เธอมองลัลนาที่นั่งลงตามและวางแก้วน้ำลงเบื้องหน้า ดูอ่อนล้ากว่าเธอเสียอีก ชะรอยว่าน่าจะเป็นเพราะเมาค้าง โดยรู้ว่าเพื่อนคนนี้มีนิสัยชอบตระเวนราตรีเป็นกิจวัตร

 

“เออแล้วนี่เรื่องที่ฉันให้ไปสืบได้อะไรมาบ้าง”

 

รินรดาเอ่ยถามเสียงนุ่ม ระหว่างที่หยิบแก้วน้ำขึ้นดื่มเพื่อดับกระหาย

 

“ฉันไปสืบมาแล้ว สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าที่เธอเคยอยู่มันยังเปิดอยู่นะ เห็นคนเก่าคนแก่ที่นั่นบอกว่า หลังจากเธอทั้งคู่ต่างถูกรับไปเลี้ยง ไม่นานครอบครัวที่อุปถัมภ์เรณุกาก็เสียชีวิตลง แถมยังมีหนี้สินท่วมหัว สุดท้าย     เรณุกาเลยกลับไปบ้านเด็กกำพร้าตามเดิม เห็นว่าอยู่ที่นั่นหลายปี จนกระทั่งพอโตเป็นสาวก็แยกตัวออกมา ได้ข่าวว่าไปเป็น...นางแบบ” ลัลนาเล่ารายละเอียดให้ฟังด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยสู้ดีนัก

 

“นางแบบเหรอ” หญิงสาวตั้งหน้าตั้งตาฟังอย่างสนอกสนใจ

 

“แต่ว่าเป็น นางแบบ...แบบว่า หนังสือจำพวกปลุกใจเสือป่านะ ประมาณว่านางแบบนู้ดน่ะ”

ประโยคสุดท้ายเธอบอกเสียงอ่อย ลอบชำเลืองรินรดาเล็กน้อย หญิงสาวนิ่วหน้า

 

“นู้ด แบบไหน”หญิงสาวถามต่อไปแบบไม่ค่อยเต็มเสียง

 

“ก็...”

 

ลัลนาชั่งใจอยู่ชั่วครู่ก่อนจะหยิบนิตยสารเล่มหนึ่งที่วางซ้อนกันอยู่เล่มล่างสุดขึ้นมาส่งให้เธอ พอรินรดาได้เห็นเท่านั้น ถึงกับอ้าปากค้าง โอ้แม่เจ้า! อล่างฉ่างสุดจะบรรยาย

 

เป็นภาพของสตรีนางหนึ่งนอนเปลือยกายอยู่บนกระโปรงรถ แทบจะไม่มีอะไรปกปิด มีเพียงผ้าผืนน้อยพันกายเผยให้เห็นของสงวนแบบวับๆ แวมๆ


รินรดาแทบกลั้นหายใจ รู้สึกราวกับมองตัวเองอีกด้านหนึ่ง แฝดสาวมีหน้าตาเหมือนเธอทุกกระเบียดนิ้ว มีเพียงแววตาเท่านั้น ที่แยกได้ว่าไม่ใช่เธอ มันมีแววยั่วยวนแบบที่ชาตินี้มันจะไม่มีวันออกมาจากดวงตาคู่งามของเธอ ไม่อยากเชื่อเลยว่านี่คือแฝดอีกคน

 

อีกฝ่ายช่างใจกล้าโชว์เนื้อหนังมังสาแบบไม่ปกปิด แทบจะเห็นทุกสัดส่วนหยัดโค้ง เรือนร่างที่เรียบนวลไร้ที่ติ หากแต่ในสายตาเธอมันไม่ได้ดูดีเลยสักนิด เกิดความเงียบไปอึดใจใหญ่ รินรดาอึ้งจนพูดอะไรไม่ออกอยู่พักหนึ่ง

 

“แล้วเอ่อ...ตอนนี้เธออยู่ไหน?” พูดต่อไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบที่สุด

 

“ได้ยินว่าตอนนี้เรณุการ่วมหุ้นกับเพื่อนเปิดผับอยู่แถวๆ สุขุมวิท”

 

ลัลนาตอบเสียงเบา มองเพื่อนด้วยความเห็นใจ เพราะความผิดหวังมันส่อออกมาทางแววตาอย่างชัดเจน รินรดาส่งยิ้มให้นิดๆ ทำเหมือนไม่ได้คิดอะไรมาก แม้จะเสียใจเล็กๆ ไม่คิดว่าเรณุกา ซึ่งเป็นญาติคนเดียวของเธอจะเป็นแบบนี้

 

“งั้นคืนนี้เราคงต้องแปลงร่างเป็นผีเสื้อราตรีกันสักหน่อยแล้ว”

 

เธอว่าเสียงสดใส พยายามทำสีหน้าให้สดชื่น ไม่ว่าเรณุกาจะเป็นยังไง แต่สิ่งที่ปฏิเสธไม่ได้นั่นก็คือ อีกฝ่ายเป็นน้องสาวร่วมสายเลือด เป็นคนๆเดียวในครอบครัวที่เหลืออยู่ ถึงแม้ว่าสิ่งที่ทำนั้นมันจะไม่น่าภูมิใจก็ตามที

 

“งานถนัดฉันเลย”

 

ลัลนาบอกอย่างครึกครื้น ดีใจที่เพื่อนสนิทเปลี่ยนเรื่อง หลังจากนั้นทั้งสองสาวก็เตรียมตัวออกย่ำตระเวนราตรีอย่างเบิกบานใจ โดยหารู้ไม่ว่าเรื่องยุ่งยากกำลังรออยู่ตรงหน้า

 

Blueangel Club ตัวร้านตั้งอยู่ใจกลางเมืองติดริมถนนสุขุมวิท ทั้งคู่มาถึงร้านราวๆ สามทุ่มกว่า เป็นเวลาเปิดบริการพอดี หน้าร้านตกแต่งด้วยแสงไฟวิบวับสะดุดตา ป้ายหน้าร้านขนาดใหญ่โดดเด่นชวนให้นักเที่ยวทั้งหลายแวะเวียนเข้ามา

 

สองสาวเดินผ่านการ์ดหน้าเข้มที่ยืนคุมเชิงอยู่ที่หน้าร้านราวๆ สองสามคน พวกเขามองรินรดาด้วยความประหลาดใจ ซึ่งเธอก็ไม่แปลกใจเท่าไหร่ เพราะคิดว่าพวกเขาคงเข้าใจว่าเธอเป็นเรณุกา

 

ทั้งคู่ผ่านเข้าไปโดยไม่มีการตรวจตราใดๆ ทั้งสิ้น โดยร้านเป็นแบบห้องโถงขนาดกว้าง โต๊ะทรงกลมและเก้าอี้นับสิบวางเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ พร้อมกับนักท่องเที่ยวที่หนาตา บรรดาพนักงานที่พอเห็นเธอต่างก็มองด้วยความสงสัย

 

บางคนถึงกับป้องปากกระซิบ เมื่อรินรดาเดินผ่านไปทำท่าโค้งศีรษะให้เล็กน้อย อย่างไรก็ดีเธอไม่ชอบสายตาพวกนี้เลย มันเหมือนอยากรู้อยากเห็น เหมือนมีเรื่องข้องใจยังไงไม่รู้ ทำราวกับไม่เคยเห็นเธอ แน่ละต้องไม่เคยเห็นอยู่แล้ว

 

แต่พวกเขาน่าจะคุ้นกับเรณุกา ถ้าคิดในมุมของเธอที่มีรูปร่างหน้าตาเหมือนเป็นพิมพ์เดียวกันแบบนี้ อีกนัยหนึ่งเรณุกาก็มีฐานะเป็นหุ้นส่วนที่นี่เหมือนกัน แต่อาการแบบนี้มันแปร่งๆ ชอบกล

 

รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นตัวประหลาดยังไงไม่รู้

 

ทำเหมือนแปลกใจอย่างสุดแสนที่เห็นเธอเข้ามาในนี้ หญิงสาวนิ่วหน้าเล็กน้อย ก่อนจะลากลัลนาตรงไปยังเคาน์เตอร์บาร์ เฉกเช่นเดียวกับคนอื่น พอบาร์เทนดี้สาวเห็นเธอเข้าถึงกับผงะเล็กน้อย

 

“คุณเรณุกา...”

 

อุทานออกมาด้วยความตกใจระคนสงสัย รินรดาอมยิ้มนิดๆ อย่างนึกขำที่อีกฝ่ายเข้าใจผิด ระหว่างที่ลัลนากวาดตามองไปรอบๆ อย่างตื่นเต้นนั้น เธอเพิ่งเคยมาที่นี่เป็นครั้งแรก เลยเกิดความสนอกสนใจมากเป็นพิเศษ พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังแหวกผู้คนตรงมา

 

แวบหนึ่งพอเห็นใบหน้าเขาอย่างชัดๆ ก็อดมองด้วยความเป็นปลื้มไม่ได้ ว่าผู้ชายคนนี้ช่างเท่บาดใจเสียจริง

 

“โอ้โฮ! หล่ออ่ะ”

 

เธอกระซิบบอกรินรดา ดวงตายังคงจ้องมองหนุ่มเจ้าเสน่ห์ที่เดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ แต่เพื่อนสนิทที่มัวแต่ใจจดใจจ่ออยู่กับบาร์เทนดี้สาว ไม่แม้แต่จะเอี้ยวหน้าหันกลับมามอง

 

เธอกำลังจะอ้าปากถามก็พอดีกับที่เหลือบไปเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามายืนอยู่ข้างๆ ลัลนา แถมยังคุ้นหน้าเป็นอย่างมาก ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่า เธอเคยเห็นเขาที่สนามบิน ร่างสูงอยู่ในชุดสูทสีดำ มาดขรึม และแล้วก็นึกออกจนได้ เขาคนนี้คือลูกน้องของไอ้หื่นกามนั่นนี่นา

 

ยังไม่ทันได้ทำอะไร เสียงกระแอมก็พลันดังมาจากด้านหลัง พอเธอหันไปมอง เกิดอาการสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจสุดขีดอุทานออกมาด้วยความประหลาดใจแบบสุดๆ มันช่างบังเอิญเหลือเชื่อที่ได้มาเจอคนที่ไม่อยากเจอที่สุด

 

“จำผมได้ใช่ไหม แน่ละ ต้องไม่ลืมอยู่แล้ว เพราะผมเองยังจำคุณได้ขึ้นใจเลย”

 

ชายหนุ่มพูดเสียงเย็นเยียบ แสยะยิ้มแบบชั่วร้าย ที่ทำเอาคนมองอย่างเธอถึงกับสยองตามไปด้วยอย่างง่ายดาย “ยังกล้ากลับมาอีกนะ”

สุ้มเสียงที่บ่งบอกว่าไม่ชอบใจอย่างแรง ซึ่งตอนแรกรินดาเข้าใจว่าเขาคงจะเคืองเรื่องที่เธอประจานเขาที่สนามบิน

 

“เรามีเรื่องต้องคุยกันหน่อย”

 

ไม่พูดแค่ปากเท่านั้น แต่มือหนากลับคว้าต้นแขนเรียวหมับ กึ่งลากกึ่งฉุดจนตัวเธอปลิวไปตามแรงกระชากของชายหนุ่ม

+++++++++++++++

อ๊าย เฮียเบรย์เดนนี่แค้นฝังหุ่นน่าดูเลย จะจัดการกะหนูไมร่ายังไงนะ อย่าทำแรงนะ เดี๋ยวหนูไมร่าช้ำ 

หน้าหลัก     ตอนก่อนหน้า

 

 
 
 
Online:  32
Visits:  783,290
Today:  2,264
PageView/Month:  42,535