สำนักพิมพ์ รัตมาบุ๊คส์ Story Love Sweet

 
 

 

มนต์อสูรร่ายรัก โดย กุหลาบสีนิล

 


 

ตอน 1 50%

 

ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ

หญิงสาวร่างบางลากกระเป๋าใบเขื่องไปตามทางเดินผู้โดยสารขาออกที่มีผู้คนเดินกันอย่างขวักไขว่ หลังจากเครื่องบินโดยสารลำใหญ่ซึ่งบินจากต้นทางลอนดอนแตะลงสู่พื้นรันเวย์อย่างนุ่มนวล ผู้คนพากันทยอยลงมาจากเครื่องค่อนข้างโกลาหลเล็กน้อย ไม่มีใครสนใจใครมากนัก

 

‘ไมร่า รินรดา แลนซล็อต’ เธอเป็นคนไทยที่ไปใช้ชีวิตเติบโตที่นั่น

 

นี่เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ที่หญิงสาวจากไปเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน และได้กลับมาเหยียบแผ่นดินบ้านเกิดอีกครั้ง รินรดามีลักษณะรูปร่างผอมสูง        สมส่วน ได้รูป นัยน์ตากลมโต ดำขลับ เส้นผมยาวสลวยสีน้ำตาลเข้ม หยักศกแบบธรรมชาติ ใบหน้าสวยหวานออกไปทางแนวลูกครึ่งนิดๆ แต่ไม่แน่ใจว่าครึ่งอะไร?

 

เพราะช่วงวัยเยาว์เธอไปอยู่ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า เมื่ออายุได้ราวๆ สองขวบ ได้ถูกสองสามีภรรยาชาวอังกฤษนำไปอุปการะและรับเป็นบุตรบุญธรรม ทั้งคู่เลี้ยงดูเธอเป็นอย่างดี ดูแลเอาใจใส่ราวกับหญิงสาวเป็นลูกแท้ๆ ก็ไม่ปาน รินรดาแทบไม่รู้สึกว่าตนเองเป็นคนอื่นเลย

 

รินรดาเติบโตขึ้นมาพร้อมกับความอบอุ่น ซ้ำยังได้รับความรักอย่างเต็มที่

 

จนเมื่อหลายปีก่อน ‘ปีเตอร์ แลนซล็อต’ ผู้เป็นบิดาได้เสียชีวิตลงด้วยอุบัติเหตุ ถัดมาอีกไม่กี่ปี ‘แมนดี้’ ผู้เป็นมารดาก็เสียชีวิตลงไปอีกคนด้วยโรคประจำตัว สร้างความโศกเศร้าเสียใจให้หล่อนเป็นอย่างยิ่ง เมื่อผู้อุปถัมภ์มาด่วนจากไป

 

เธอนึกว่ามีเพียงทั้งคู่ที่เป็นคนในครอบครัวซึ่งเหลืออยู่ จนกระทั่งก่อนที่แมนดี้จะเสียชีวิต ก็ได้บอกความจริงให้รับรู้ ว่ารินรดายังมีน้องสาวฝาแฝดอยู่อีกหนึ่งคน ซึ่งถูกรับไปเลี้ยงก่อนหน้าที่ทั้งคู่จะได้พบเธอ รินรดาตกใจกับข่าวนี้มาก เพราะไม่คิดว่าตัวเองจะมีพี่น้องร่วมสายเลือดเดียวกันอยู่อีก แถมยังเป็นฝาแฝด

 

ซึ่งการตัดสินใจกลับมาเมืองไทยครั้งนี้ก็เพื่อที่จะมาตามหา ‘เรณุกา’ น้องสาวอีกคนซึ่งพลัดพราก โชคยังดีที่เธอมีเพื่อนเป็นคนไทยอยู่ที่นี่ นั่นคือ ‘ลัลนา’ อีกฝ่ายเป็นนักเรียนทุนและได้ไปเล่าเรียนอยู่ที่ประเทศอังกฤษช่วงหนึ่ง ทำให้ทั้งคู่สนิทสนมกันมากพอดู

 

ระหว่างที่เธอเดินออกไปยังด้านนอกอาคาร ซึ่งถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ลัลนาน่าจะมารออยู่แล้ว ขณะนั้นเองเธอก็ถูกใครคนหนึ่งชนเข้าอย่างจัง ทำเอาเธอเกือบล้มหน้าคว่ำ ก่อนจะหันไปตวัดสายตามองคนที่ชนเธออย่างหงุดหงิด

 

ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ นัยน์ตาสีเขียวน้ำทะเลเป็นประกายวาววับดูมีเสน่ห์ แม้เขาคนนี้จะซุ่มซ่ามไม่ดูตาม้าตาเรือ แต่ก็ยอมรับว่าดูดีอย่างเหลือเชื่อ ราวกับนายแบบบนหน้าแม็กกาซีน ที่เผยให้เห็นความสง่ากับเรือนกายกำยำซึ่งอยู่ภายใต้เสื้อเชิ้ตสีฟ้าอมเทาแบบพอดีตัว รับรู้ได้ว่าอีกฝ่ายคงจะดูแลสุขภาพของตนเองอย่างดี

 

เส้นผมสีฟางอ่อนขับเน้นให้ใบหน้าหล่อ ดูโดดเด่นสะดุดตาชวนมอง ชายหนุ่มรีบขอโทษขอโพยเป็นการใหญ่อย่างรู้สึกผิด ดวงตาคู่คมหรี่ลงมองเธอเล็กน้อย มันมีแววซุกซนและประกายขี้เล่นแฝงอยู่

 

“ขอโทษครับ...คุณเป็นอะไรรึเปล่า?”

เขาเอ่ยด้วยวาจาสุภาพเรียบร้อยแบบผู้ดี รินรดาส่ายหน้าเล็กน้อย เพราะรู้ว่าเขาไม่ได้ตั้งใจ

 

“ไม่เป็นไรค่ะ” เจ้าของเสียงหวานยิ้มให้นิดๆ อย่างไม่ถือสา ก่อนจะเดินจากมา

 

ชายหนุ่มมองตามหลัง ดวงตาเป็นประกาย แอบยิ้มอย่างพึงพอใจอยู่ลึกๆ เธอเป็นผู้หญิงที่ดูดีทีเดียว สามารถสะกดสายตาของเขาได้อยู่หมัด นี่ขนาดแต่งตัวมิดชิดแต่ก็ยังเซ็กซี่ขยี้ใจชายเสียจริง

 

โดยเฉพาะยามเมื่อสะโพกเต็มตึงยักย้ายเรือนร่างไปตามทางเดินมันชวนคิดเตลิดไปถึงไหนต่อไหน เขาไม่ใช่คนลามกหรอกนะ แต่ว่าหุ่นเธอมันน่าฟัดชะมัด อาการแบบนี้เป็นเรื่องปกติธรรมดาสำหรับเขา เมื่อเจอสาวสวยทีไรรู้สึกห้ามใจไม่อยู่สักที

 

‘เบรย์เดน เบนจามิน คอนราด’นักธุรกิจหนุ่มรุ่นใหม่ไฟแรง ผู้ชื่นชอบสะสมสาวๆ ไว้เป็นของเล่น และกิจกรรมยามว่างซึ่งมันสร้างความหฤหรรษ์ให้เขาไม่น้อย พอเบื่อก็จัดการเขี่ยทิ้ง แน่นอนว่าชายหนุ่มย่อมไม่พลาดที่จะเก็บเธอคนนี้ไว้เป็นของสะสมอีกชิ้นหนึ่งของตนเองอย่างแน่นอน

 

ระหว่างที่ยืนยิ้มให้กับแผนร้ายของตนนั้น ไมเคิลชายหนุ่มซึ่งเป็นบอดี้การ์ดและคอยตามติดเขาทุกฝีก้าวตามหน้าที่ เดินตามมาสมทบพร้อมกับอองรีและดอนลูกน้องอีกสองคน

 

ในมือลากกระเป๋าใบโตตามมาด้วย พลางหยุดมองตามสายตาของเจ้านายใหญ่ ครั้นเห็นสิ่งที่ดึงดูดนัยน์ตาของอีกฝ่ายก็แอบยิ้มนิดๆ

 

“ถูกใจเหรอครับ?”

 

บอดี้การ์ดคนสนิทเอ่ยอย่างรู้ทัน ตามประสาผู้รู้ใจเจ้านาย เบรย์เดนพยักหน้านิดๆ ทั้งที่สายตายังไม่ละจากแม่สาวร่างบางที่ยืนอยู่หน้าอาคาร เขากำลังคิดว่าจะให้ลูกน้องไปสืบอยู่ พอดีกับที่อีกฝ่ายชิงพูดขึ้นมาเสียก่อน

 

“เธอเป็นนางแบบ...” ลูกน้องหนุ่มบอกเสียงเรียบ

 

“มิน่าล่ะ!” เบรย์เดนหันมามองและแสดงท่าทางสนใจทันที

 

“ผมเคยเห็นเธอขึ้นปกนิตยสาร พวกปลุกใจเสือป่า ประมาณว่าถ่ายแบบวาบหวิวอะไรพวกนั้นน่ะครับ” เขาบอกไปตามที่รู้มาโดยไม่ทราบว่าตัวเองกำลังเข้าใจผิด

 

เบรย์เดนนิ่วหน้าด้วยความฉงน เพราะบุคลิกท่าทางของเธอไม่เหมือนคนจำพวกนั้นเลย ดูออกจะเรียบร้อย แอบผิดหวังนิดๆ ไม่ได้ ที่แท้ก็ผู้หญิงเกรดต่ำ แต่ก็นั่นล่ะมันก็ยังทำให้เขาอยากได้อยู่ดี

 

“จะเล่นกับเธอ...ไม่ยากเลย แค่มีเงินอะไรๆ ก็ง่ายยิ่งกว่าพลิกฝ่ามือ ไม่เชื่อคุณเบร์ยเดนลองดูสิครับ”

 

ลูกน้องคนสนิทพูดแบบประจบเอาใจโดยหารู้ไม่ว่าความซวยกำลังมาเยือน และยิ่งอีกฝ่ายกำลังหน้ามืดด้วยความหยิ่งผยองในตัว เพราะถ้าลองเขาได้หมายตาใครไว้แล้ว ไม่เคยพลาด

 

ร่างแกร่งก้าวเข้าไปหาเธออย่างมีจุดมุ่งหมายด้วยความมั่นอกมั่นใจ ว่าเสน่ห์ของเขาไม่เป็นสองรองใคร และ ไม่ใช่เรื่องยากที่จะทำให้ผู้หญิงหันมาให้ความสนใจตนเอง

 

รินรดายืนรออยู่พักหนึ่งแต่ก็ยังไม่เห็นวี่แววของลัลนา ชักหงุดหงิดอารมณ์เล็กๆ ยัยเพื่อนตัวดีนี่ทำไมยังไม่มาอีกนะ รึว่าลืม หญิงสาวแสดงอาการหน้ามุ่ย ก่อนจะเดินเลี่ยงไปหามุมเงียบๆ เพื่อโทรศัพท์หาอีกฝ่าย มือเรียวดึงโทรศัพท์ออกมากดโทร. รออยู่ครู่หนึ่งจึงมีคนรับสาย

 

“ฮัลโหล! ยัยรันแกอยู่ไหน?” หญิงสาวถามเสียงห้วนๆ แบบคนอารมณ์เสีย

 

“ออกมาได้ครึ่งทางแล้วจ้า รอแป๊บนะ” เสียงจากปลายสายดังลอดมา ทำเอาคนฟังถึงกับร้องคราง

 

“ครึ่งทาง? โอ๊ย! จะบ้าตาย เร็วๆ นะ”  รินรดาเร่งอย่างหงุดหงิด

 

“จ้า รู้แล้ว แค่นี้ก่อนนะ เดี๋ยวถึงแล้วจะโทร.หา”

 

ลัลนาเอ่ยแล้วรีบวางสายไป ก่อนจะลุกขึ้นแต่งตัวอย่างด่วนจี๋ เพราะเมื่อคืนเธอดื่มหนักไปหน่อย เลยลืมไปว่าวันนี้ต้องไปรับรินรดาที่สนามบิน เธอเพิ่งรู้สึกตัวก็ตอนที่อีกฝ่ายโทร. มาปลุกนี่ล่ะโชคยังดีที่บ้านเธออยู่ไม่ไกลจากสนามบิน

 

พอวางสายจากลัลนา รินรดาก็ตั้งใจว่าจะเข้าไปหากาแฟดื่มเพื่อฆ่าเวลา แต่พอหันมาเจอเข้ากับชายหนุ่ม เธอจำได้ว่าเขาเป็นคนที่ชนเธอเมื่อกี้ หญิงสาวยิ้มให้อย่างเป็นมิตร แต่สายตาที่มองมามันช่างต่างจากเมื่อกี้ลิบลับ มันทำเธอรู้สึกแปร่งๆ ยังไงไม่รู้

 

“เพื่อนไม่มารับเหรอครับ?”

 

ชายหนุ่มเอ่ยถามเสียงทุ้ม เหยียดยิ้มพราย มีแววเจ้าเล่ห์แฝงอยู่ มันทำให้คนที่ถูกมองไม่ค่อยสบายใจนัก โดยเฉพาะสายตาที่จับจ้องอยู่กับเรือนร่างซึ่งไม่คิดที่จะปกปิดความปรารถนา หื่นกระหายในแววตา

 

“ให้ผมไปส่งไหมครับ”

 

วาจาที่เอื้อนเอ่ยเหมือนจะหวังดี แต่ไอ้กิริยาท่าทางของเขานี่สิ มันไม่น่าไว้ใจเอาเสียเลย

 

“ไม่ต้องค่ะ...ขอบคุณ เดี๋ยวเพื่อนฉันก็มาแล้ว”

 

เธอบอกอย่างมีมารยาท พลางเดินเลี่ยงเตรียมกลับเข้าไปในอาคารเพราะจุดที่เธอยืนอยู่มันค่อนข้างลับตาคน เกิดนายคนนี้คิดจะทำมิดีมิร้ายขึ้นมาเธอจะเสียเปรียบเอาได้

 

แต่ทว่ายังไม่ทันได้ทำอย่างที่คิด เมื่ออยู่ๆเขาก็ดันร่างเธอไปจนติดกับกำแพง มือข้างหนึ่งยกขึ้นค้ำผนัง เหมือนจะกันไว้ไม่ให้เธอหนี

 

“ทำไมล่ะ?...ไม่ต้องเกรงใจหรอก”

 

เบรย์เดนยื่นใบหน้าที่หล่อเหลาราวกับเทพบุตร แต่แววตาคล้ายกับซาตาน มันส่อประกายแบบคนไม่หวังดียามเมื่อเข้ามาใกล้ รินรดาใช้มือยันแผ่นอกเขาไว้เพื่อไม่ให้มันใกล้ชิดเธอไปมากกว่านี้ อยากบอกเขาว่าเธอไม่ได้เกรงใจแต่ไม่ไว้ใจต่างหาก

 

โดยเฉพาะยามที่ใบหน้าของเขาชิดใกล้เธอ ระยะห่างของวงหน้าคมกับใบหน้าเรียวแทบจะไม่ถึงหนึ่งเซนติเมตรด้วยซ้ำ

 

มันทำให้เธอรู้สึกหวั่นไหวแปลกๆ เพราะตั้งแต่โตเป็นสาวมาก็เพิ่งได้ใกล้ชิดเพศตรงข้ามมากที่สุดก็หนนี้แหละ แถมยังเป็นคนแปลกหน้า แล้วไอ้สันจมูกคมๆ ของเขา มันยังจ่ออยู่ที่แก้มนวล เธอถึงกับขนลุกซู่ เลือดลมตีวนอยู่ในช่องท้อง ชักจะหายใจติดขัด ใจเต้นไม่เป็นส่ำ

 

“ถอย...ออกไปนะ” รินรดาแทบจะเปล่งเสียงออกมาไม่ได้เลย

 

“เล่นตัวซะด้วย!”

 

เขาว่าเสียงหยอกเย้า ลมหายใจอุ่นๆ รดแก้มนวล ริมฝีปากหยักได้รูปเหยียดออก พานทำให้เธอแทบกลั้นหายใจ “แบบนี้สิ! ผมชอบ ให้ผมไปส่งดีกว่าน่า”

 

ดวงตาเลื่อนต่ำลงมาที่เสื้อสายเดี่ยว ซึ่งสวมทับด้วยแจ็กเกตสีเข้ม แต่มันก็พอมองเห็นเนินอกอวบอิ่มได้ชัดเจน จนคนมองทำอาการหอบหายใจแรงๆ ด้วยความอยากได้ อยากสัมผัสเต็มแก่

 

ให้ตายสิ! ผู้หญิงอะไรก็ไม่รู้น่าฟัดชะมัด

 

อยากแนบชิดสนิทแน่นให้มากกว่านี้ ถ้าไม่เกรงว่าเป็นสนามบินที่มีคนพลุกพล่าน

 

“ก็บอกว่าไม่ต้องไง?”

 

รินรดาขึ้นเสียงใส่ อยากให้เขาหยุดลวนลามเธอทางสายตาเสียที เธอแทบจะละลายลงไปกองกับพื้นอยู่แล้ว เพราะตั้งแต่แตกเนื้อสาวมาก็ยังไม่เคยโดนใครทำแบบนี้กับเธอ อีกใจหนึ่งก็เกลียดการกระทำของเขาเสียจริง

 

“ต้องการอะไรล่ะ? ว่ามาเลย ผมยินดีทุ่มเต็มที่ เพื่อคุณผมจ่ายไม่อั้น”

 

ไอ้ประโยคสุดท้ายของเขามันทำให้เส้นบางๆ ของความอดทนอดกลั้นขาดสะบั้นลงไปในบัดดล รินรดาเงยหน้ามองเขาตรงๆ ด้วยสายตาที่ชิงชังจับใจ ออกลายจนได้สินะ ที่แท้ก็แค่ผู้ชายบ้ากาม ที่แค่เล่นสนุกไปวันๆ

 

คิดว่ามีเงินจะใช้มันซื้ออะไรก็ได้ แม้กระทั่งศักดิ์ศรีของคนอื่น...

 

โดยไม่สนเลยว่ามันจะทำให้คนฟังไม่พอใจแค่ไหน หญิงสาวพยายามข่มความโกรธลงไปให้ลึกที่สุด แม้ใจแทบอยากจะบีบคอเขาให้ตายคามือ ให้สมกับความตัณหาหน้ามืดแบบไม่เลือกที่ของเขา

 

เธอใช้สองมือน้อยๆ เปลี่ยนจากยันแผ่นอกกว้างเป็นขยับไปยังบ่าแกร่ง พลางส่งยิ้มหวานไปให้แบบยั่วเย้า แววตาพราวระยับอย่างคนมีแผน

 

เอาสิ! อยากเล่นเกมใช่ไหม ได้เลย 


+++++++++++

โอ้ตอนแรกเฮียก็รุกแล้ว อะไรจะรวดเร็ว ไฟแล่บ อย่างนี้กัน แล้วหนูไมร่าจะทำยังไงล่ะเนี่ย เจอเฮียเบรย์เดนรุกแบบนี้

 
หน้าหลัก   ตอนต่อไป 
 
Online:  29
Visits:  783,287
Today:  2,261
PageView/Month:  42,532