สำนักพิมพ์ รัตมาบุ๊คส์ Story Love Sweet

เว็บบอร์ดเพลิงสวาทเจ้ามาเฟียตอน 6 ดื่มด่ำน้ำผึ้งหวาน
ผู้เขียน : tonkhowรัตมา   หัวข้อ : ตอน 6 ดื่มด่ำน้ำผึ้งหวานอ่าน 965 / ความคิดเห็น 0
รูปประจำตัว
tonkhowรัตมา
  • 150 กระทู้ที่เริ่มไว้
  • 24 เมษายน 2556
รูปไอคอน
หัวข้อ : ตอน 6 ดื่มด่ำน้ำผึ้งหวาน
25/3/2558 9:57:00

 

 

 

ปลายจมูกเล็กขยับฟุดฟิดเมื่อกลิ่นอาหารโชยเข้ามาในจมูกและร่างกายก็ตื่นเพริด เป็นเพราะเสียพลังงานในตัวไปเกือบหมดจากเหตุการณ์ระทึกขวัญเมื่อค่ำคืน

โครก!

เสียงท้องร้องครางจนกายนุ่มสะดุ้ง เธอขยับเปิดเปลือกตาขึ้นมอง ก่อนจะรีบมุดกลับเข้าไปใต้ผ้าห่มเหมือนเดิม เพราะนึกขึ้นได้ว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา

อู้ย!แค่ขยับตัวเพียงนิดหน่อยร่างกายก็แสดงอาการเจ็บปวดให้รับรู้ กึ่งกลางร่างกายปวดแปล็บไปหมด

เจ็บเหรอครับ?” เสียงห่วงใยเอ่ยถาม เขารีบวางถาดใส่อาหารลงบนโต๊ะเตี้ยๆ หัวเตียง ขยับขึ้นไปนั่งหมิ่นๆ ปลายเตียงเอ่ยถามเสียงอาทร

ไปให้พ้นนะ! อย่ามายุ่งกับฟ้า ไปไหนก็ไปเลยไปที่ชอบๆ อย่ามาจองเวรกันเลยค่ะ

ฑิฆัมพรตวาดไล่เสียงสั่นปนเสียงสะอื้น เธอเสียดายตัวเองสุดใจแต่เมื่อไม่สามารถแก้ไขอะไรได้อีก เพราะเหตุการณ์ล่วงเลยมาไกลจนเกินกว่าจะเปลี่ยนแปลง

โอ๊ะโอ! ฟื้นมาก็ออกปากไล่ผัวเลยนะทูนหัว ให้ไปที่ชอบเสียด้วยซิ

ไปตายซะ! คนบ้า

โธ่ๆ ผมเพิ่งจะได้เมียมาหมาดๆ ไล่ผมให้ไปตายเสียแล้วคนสวยใจร้ายชะมัด ได้เสียกันปุ๊บคิดจะทิ้งขว้างกันเสียแล้ว

ออกไปนะ! อย่ามาใกล้ฟ้า มาเฟียบ้ากาม ข่มขืนฟ้าทั้งที่ฟ้าไม่ได้ยินยอม คุณเอาศักดิ์ศรีของมาเฟียจอมเถื่อนถ่อยไปทิ้งเสียที่ไหนกัน ถึงได้ลดตัวลงมาทำอะไรเลวทรามได้ขนาดนี้เธอต่อว่ารัวเป็นชุดเมื่อเสียใจจนสติแตกซ่าน

อุต๊ะ.. ด่ากระจายเลยวุ้ย หิวไหมครับ! เมื่อคืนเสียเหงื่อไปไม่ใช่น้อยนี่นา ฟาดฟันกับผัวจนเตียงแทบจะพัง สงสัยจะโมโหหิวที่ผัวยกอาหารเช้าเข้ามาให้ช้าไปหน่อย ใช่ไหมครับที่รัก

บ้าๆ...บ้า ใครผัวใครเมีย อย่ามาพูดพล่อยๆ แถวนี่นะ เดี๋ยวฟ้าตบปากแตก หยุดเลย ห้ามพูดอีก!

เสียงตวาดจากใต้โปงผ้ากับร่างอวบอัดที่ดิ้นเร่าๆ เขาทั้งขำทั้งฉุน และปล่อยให้ฑิฆัมพรได้ระบายอาการเสียใจโดยการได้ด่าว่าเขาแก้เขินอายที่เธอเผลอตัวเดินตามเกมส์รักของเขาไปอย่างง่ายดาย

ครับๆ ได้ครับ ไม่พูดก็ได้ครับเมียจ๋า มาๆ ลุกขึ้นมาเสริมแรงก่อนน่า กองทัพต้องเดินด้วยท้อง ถ้าคุณไม่มีแรง จะมาสู้กับผมบนเตียงได้ยังไง จะยอมแพ้ผมง่ายๆ เหมือนเมื่อคืนหรือไงครับ

อ๊าย...บอกให้หยุดตาบ้า วิคเตอร์!

เธอดิ้นพรวดๆ กลางเตียงฟาดมือฟาดไม้จนลืมความปวดแปล็บกลางร่างกาย เมื่อเสียงของชายหนุ่มเงียบหายไปจึงค่อยๆ แง้มชายผ้าขึ้นมองหา และรีบสำรวจทั่วบริเวณ กระชับผ้าห่มคลุมตัวจนแน่นดีจึงรีบกระโดดผลุงลงจากเตียง วิ่งหัวซุนไปล็อกประตูห้องนอน

เฮ้อ!

ทิฆัมพรถอนลมหายใจอย่างแรงติดต่อกัน พลางมองหาเสื้อผ้าเพื่อสวมบนร่างกายเปลือยเปล่า ตู้ใบใหญ่คือเป้าหมายเธอรีบรุดเปิดออกและมองหาสิ่งที่ต้องการ

แต่...ไม่มีสักชิ้นที่เธอต้องการเมื่อภายในตู้หลังนี้เต็มไปด้วยเสื้อผ้าผู้ชายจนเต็ม

ไม่ยักกะเป็นเหมือนพระเอกในนิยายแฮะ ตาบ้านั่นไม่โรแมนติคเลย แทนที่จะฉุดเรามาอยู่ด้วย ไม่ยักเตรียมเสื้อผ้าสวยๆ มาประเคนให้ ตกลงรักฟ้าจริงไหมคะคุณวิคเตอร์ มาริน

เธอคว้าเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่ยักษ์ออกมาหนึ่งตัว รีบสวมใส่บนตัวฉับไว แต่ปากอิ่มๆ ขยับต่อว่าชายหนุ่มไม่หยุดหย่อน หากทว่าไม่ได้เกลียดชังเหมือนที่แสดงออกต่อหน้าเขา

อยู่เพียงลำพังเธอไม่ต้องปิดบังความรู้สึกตัวเอง เปิดเผยได้เต็มที่เพราะในสี่ห้องหัวใจ มีชายคนเดียวแอบแฝงอยู่ในนั้น

ผมเป็นผู้ร้ายครับ ไม่ใช่พระเอกในนิยายประโลมโลกที่นางฟ้าชอบอ่าน เลยไม่รู้ว่าต้องเตรียมเสื้อผ้าไว้ให้ฝ่ายหญิงด้วย ในเมื่อผมชอบที่จะให้ผู้หญิงของผมเปลือยมากกว่าสวมเสื้อผ้า มันเสียเวลาถอด เสียแรงโดยเปล่าประโยชน์นะครับ

เสียงทุ้มๆ กล่าวแก้ ฑิฆัมพรหมุนกายมาเผชิญหน้า เธอขมวดคิ้วเป็นปมเพราะประตูห้องเธอเป็นคนปิดล็อกด้วยตัวเอง แล้วเหตุไฉน วิคเตอร์จึงเข้ามาด้านในได้

พวงกุญแจพวงใหญ่ในมือของชายหนุ่มเฉลยสิ่งที่เธอสงสัยจนหมดสิ้น จึงรีบถอนสายตากลับและเสเดินหนี พร้อมทั้งเตรียมตัวสู้หากเขาเข้ามาอย่างไม่ประสงค์ดี

ทานข้าวดีกว่าครับนางฟ้า เก็บแรงเอาไว้สำหรับตอนกลางคืน หรือคุณจะชอบตอนแจ้งๆ แบบนี้ สะกิดผมได้ตลอดเวลาเลยนะคนสวย ผมยินดีให้บริการ

ตุ๊บ!

หมอนใบใหญ่ปลิวตามแรงเหวี่ยง เมื่อฑิฆัมพรฟังคำของชายหนุ่มจบ เธอคว้าหมอนนุ่มๆ ปาใส่เขาสุดแรง แต่วิคเตอร์ก็กระโดดหลบทัน เขาส่งยิ้มหวานจ๋อยให้เธอ โดยไม่รู้สึกโกรธเคือง

วิคเตอร์เดินลอยชายออกไปโดยมีเสียงหัวเราะก้องสะท้อนไปสะท้อนมา เธอกระทืบเท้าด้วยความขัดใจแต่ก็เหมือนเดิมวิคเตอร์ไม่สนใจ เขายังคงฮัมเพลงในลำคอและลงมือทำอาหารเช้าต่อไป

เมื่ออารมณ์ดีสุดๆ หลังจากดื่มด่ำกับบทรักร้อนๆ ร่วมกันกับฑิฆัมพรเมื่อค่ำคืน

ความรัก เจ้าขา ข้าสงสัยในอุรา ว่าหน้าตาเจ้าเป็นฉันใด

คงสวยน่าพิสมัย น่ารัก น่าใคร่  ละเมียดละไมโสภา...

ความรัก เจ้าเอ๋ย ใจร้ายนั้นคงไม่เคย เจ้าคงเคยแต่กรุณา

ไม่ทำให้ช้ำอุรา เปี่ยมล้นเมตตา ล้ำเลิศหนักหนา ใช่ไหมคนดี

ข้า... เป็นทาสเจ้าแล้ว หมอบราบคาบแก้วแล้วแต่จะคิดปรานี

อกของข้าครานี้เป็นตายร้ายดี แล้วแต่รักที่เวทนา

ความรัก... คนสวย โปรดจงสงสารข้าด้วย ช่วยข้าสมดังปรารถนา

กราบแล้วความรักเจ้าขา โปรดคิดเมตตาสักคนเถิดหนาข้าขอวิงวอน           ข้าเป็นทาสเจ้าแล้ว หมอบราบคาบแก้ว แล้วแต่จะคิดปรานี

อกของข้าครานี้เป็นตายร้ายดี แล้วแต่รักที่เวทนา...

ความรักคนสวย โปรดจงสงสารข้าด้วยช่วยข้าสมดังปรารถนา

กราบแล้วความรักเจ้าขา โปรดคิดเมตตา สักคนเถิดหนาข้าขอวิงวอน...

เนื้อเพลงติดๆ ขัดๆ ฟังกระท่อนกระแท่นที่วิคเตอร์พรรณนาออกมาผ่านเสียงแหบเครือของเขา ฑิฆัมพรอยากจะหัวเราะ พอๆ กับร่ำไห้ เนื้อเพลงซึ้งโดนใจและบอกถึงความรู้สึกภายในของผู้ขับกล่อมเป็นอย่างดี

เธอยกมือเล็กๆ ขึ้นปิดปาก หันแผ่นหลังพิงผนังห้องน้ำเย็นเฉียบ ค่อยๆ รูดตัวลงไปคู้เข่าอยู่ที่พื้นปล่อยให้น้ำตาร้อนๆ ไหลนองใบหน้า ซาบซึ้งกับความอ่อนหวานที่วิคเตอร์มอบให้

เขาคงไม่เคยรู้ว่านับตั้งแต่แตกเนื้อสาวจนถึงปัจจุบัน ผู้ชายคนเดียวที่แอบหลบอยู่ในหัวใจของเธอคือเขาแค่นั้น..

ความรัก

เธอรู้จักกับคำนี้ดีและผลของมันก็เคยทำให้เธอซวนเซจนเกือบจะเอาชีวิตไม่รอด หลังจากถูกเขาเสือกไสออกไปให้พ้นจากสายตา เด็กสาวคนหนึ่งกับหัวใจแหลกยับเยิน

เพียงแค่ว่าความบริสุทธิ์ในตัวเธอยังไม่ได้ถูกกระชากออกไปจากร่างกาย ด้วยเธอมีหัวใจสีดำมืดเพราะเห็นแก่หน้าพ่อและแม่ จึงหอบสังขารร่วงโรย เหินฟ้าไปเรียนต่อ ตัดเขาออกไปจากการรับรู้

แอบซุกเงาเขาไว้ในมุมหนึ่งของหัวใจ เธออยากจะตะโกนบอกให้เขาหยุด พอๆ กับอยากฟังจนจบ เมื่อเนื้อเพลงซาบซึ้งกินใจจนอยากจะบันทึกไว้ในหัวใจตราบชั่วชีวิต

คนบ้า...

เสียงกระซิบเครือสะอื้นของฑิฆัมพรเอ่ยออกมาจากหัวใจ เธอดีใจที่สามารถทำให้คนที่เคยผลักไสย้อนกลับมาหลงรักตัวเองอีกครั้ง แต่! ในความเป็นจริงเธอไม่สามารถร่วมเดินบนเส้นทางแสนอันตรายกับเขาได้ เมื่อเขาเป็นผู้มีอำนาจถึงจะวางมือจากธุรกิจมืดแล้วก็ตาม

แต่ฐานอำนาจเดิมๆ ยังคงอยู่ มีศัตรูอยู่รอบด้าน จึงไม่อยากเสี่ยงหากมีเลือดเนื้อเชื้อไข เขาจะต้องเติบโตขึ้นมาพบเจอกับอันตรายในรูปแบบใดบ้างกันแน่

การที่เธอตอบตกลงปลงใจแต่งงานกับฮิวล์ ก็เพื่อสลัดเงาของ       วิคเตอร์ออกไปจากใจทั้งหมด

ฮิวล์อยู่กับเธอมานานนับตั้งแต่เข้าศึกษาต่อในประเทศอังกฤษ ฮิวล์เป็นผู้ชายคนเดียวที่เธอให้ความสนิทสนมด้วย แต่ก็แค่ในฐานะเพื่อน เกือบ10 ปี ที่ฮิวล์คอยดูแลเธอจนสำเร็จการศึกษาโดยไม่ปริปากบ่น

แม้เธอจะเย็นชาใส่ เขาเป็นสุภาพบุรุษแทบทุกกระเบียดนิ้ว แถมจัดอยู่ในกลุ่มนักธุรกิจไฟแรง พื้นฐานครอบครัวก็ไม่ได้น้อยหน้าวิคเตอร์ แถมมีภาษีดีกว่าชายหนุ่มกระล่อนแบบวิคเตอร์ด้วยซ้ำ

เพราะเขาไม่เคยแสดงความเจ้าชู้ออกมาให้เธอเห็น ปฏิบัติตัวคงเส้นคงวา ตั้งแต่วันแรกที่รู้จักกันจนถึงปัจจุบัน ฮิวล์แก่กว่าเธอ 4 ปี เขาจบการศึกษาในปีที่เธอไปเรียนต่อ แต่เขาก็ปลีกเวลามาคอยแทคแคร์เธอ ตามดูแลจนเธอใจอ่อนยอมรับเขาเป็นเพื่อนสนิท

ตาบ้าวิคเตอร์...คนบ้า คนวางอำนาจ

ทั้งที่วิคเตอร์ไม่มีข้อดีเลยซักอย่าง ไม่ว่าจะนิสัยหรือความประพฤติแต่เธอก็ยังปักใจรักเขามาตลอด ไม่สามารถลบเลือนหรือหาใครมาแทนที่เขาได้เลยซักนิด

วิคเตอร์ครวญเพลงที่เขาได้ยินและเคยฟังในอินเตอร์เน็ต เนื้อเพลงตรงใจเขาในเวลานี้ที่สุด ไม่ว่าจะถ้อยคำท่อนไหนมันโดนใจเขาในเวลานี้       ฑิฆัมพรเป็นความรักที่เกิดขึ้นแบบแรกพบ

แค่สบตาเธอเขาก็ตกลงไปในบ่วงรัก ยากที่จะถอนตัว ไม่ว่าเธอจะแสดงท่าทีรังเกียจหรือพยายามถอยห่างมากเพียงไหน เขาก็ไม่เคยย่อท้อ ต่อให้บุกน้ำลุยไฟเขาก็ไม่หวั่น

เมื่องานที่ทำยากยิ่งกว่านี้หลายร้อยเท่าเขายังสามารถผ่านมาได้ นับประสาอะไรกับแค่การพิชิตหัวใจหนึ่งดวงมีหรือว่าเขาจะทำไม่สำเร็จและยิ่งในเวลานี้ฑิฆัมพรตกเป็นของเขาแบบเต็มตัว มีหรือที่เขาจะปล่อยให้เธอหลุดมือ

ไอ้หมอนั่นเป็นแค่คู่หมาย แต่เขาเป็น สามีให้มันรู้ไปว่าฑิฆัมพรจะเห็นคนอื่นดีกว่าคนที่นอนร่วมเตียงเดียวกัน

เจ้านายครับ

บอดี้การ์ดใบหน้าเหี้ยมโผล่ใบหน้าผ่านประตูหน้า ร้องถามเจ้านายหนุ่มและเขาก็ต้องตกใจกับสภาพของวิคเตอร์ เมื่อเจ้านายกำลังครวญเพลงทำนองแปลกๆ อยู่ในห้องครัว โดยคาดผ้ากันเปื้อนสีหวานแหววบนร่างกายกำยำในสภาพที่ไม่เคยมีผู้ใดได้พบเห็นมาก่อน

มีอะไร!วิคเตอร์ตวาดแก้เก้อ เขาค่อยๆปลดผ้ากันเปื้อนออกจากตัว ก่อนจะโยนมันไว้บนหม้อใบหนึ่งที่ตั้งอยู่บนชั้นวางของ

เปล่าครับ พวกผมเห็นเงียบไปเลยเข้ามาดู กลัวเจ้านายจะถูกคุณนางฟ้าฆาตกรรมเอาน่ะครับ

เฮ้ย! ไอ้บ้านางฟ้าไม่ได้โหดเหี้ยมปานนั้น เขาสิน่าจะโดนฉันฆาตกรรม แทงยับนอนสลบคาเตียง ป่านนี้ยังไม่ฟื้นเลย

วิคเตอร์คุยโอ่เสียงฟุ้งโดยไม่รู้ว่าด้านหลังของเขา ฑิฆัมพรยืนหน้าตึง เธอได้ยินคำบอกกล่าวของวิคเตอร์เข้าพอดี ลมในหูลั่นวิ้ง! เลือดลมวิ่งปรู๊ดปร๊าด เธอกำมือแน่นมองหาอะไรก็ได้ที่มันสามารถปิดปากเปราะๆ ของ      วิคเตอร์ได้เหมือนปิดสวิตซ์

โครม!

เฮ้ย!

วิคเตอร์ผวาหลบนาฬิกาแขวนผนัง มันเฉียดศีรษะเขาไปแบบเส้นยาแดงผ่าแปดเลยด้วยซ้ำ เศษซากของมันแตกละเอียด ไม่เหลือเค้าโครงเดิม เขาค่อยๆ ผินกายมองหาต้นเหตุที่ทำให้มันย้ายสถานที่ จากด้านบนผนังมานอนแอ่งแม้งอยู่ที่พื้น

นางฟ้า!

เขาส่งยิ้มแหย รู้สึกว่าขนตรงต้นคอตั้งชัน เมื่อเห็นสายตาวาววับของคุณภรรเมียป้ายแดง เธอยืนปักหลักมั่น ท้าวสองแขนกับเอวบาง พร้อมที่จะมีเรื่องหากเขาพูดจาไม่ถูกหู บอกตามตรงเลยในชีวิต วิคเตอร์ไม่เคยกลัวแม้แต่ความตาย

ในเวลานี้วิคเตอร์รู้สึกว่าเขาเกรงใจจริงๆ นะเกรงใจฑิฆัมพรที่เขาพูดจาหื่นห่ามจนทำให้เธออาย เขาไม่ได้กลัวเมียนะ

ยาหยีใจเย็นๆ นะจ้ะ ผมอธิบายได้

เสียงอ่อยๆ ของวิคเตอร์แทบทำให้เธอหลุดหัวเราะออกมา ไม่อยากจะเชื่อว่าเขาคือคนที่บังคับลากตัวเธอมาจนเกือบสุดขอบโลก มาเฟียหนุ่มที่มีแต่คนเกรงกลัวเกือบทุกมุมโลก ไม่มีใครกล้าต่อกรกับเขา

แต่ในเวลานี้ดูเหมือนว่าวิคเตอร์เหมือนแมวน้อยแสนเชื่อง เมื่อเขาส่งสายตาประจบประแจง

บอดี้การ์ดคนเดิมเสก้มใบหน้าลง เขาตื่นตะลึง แปลกใจ สับสน เจ้านายที่แสนองอาจเหี้ยมโหดสุดใจคนนั้นอันตรธานหายวับไปจากสมอง เหลือแค่ผู้ชายธรรมดาคนหนึ่งตามสัจธรรมของโลก ที่สัตว์เพศผู้มักจะเกรงกลัวอิทธิฤทธิ์ของภรรยา

ไม่เว้นแม้แต่มาเฟียโหดเถื่อน อย่างวิคเตอร์ มาริน เขาค่อยๆ ถอยหลังกลับออกไปด้านนอก ปล่อยให้เจ้านายรับมือกับสถานการณ์ตึงเครียดโดยลำพัง เพราะหากเจ้านายไม่สามารถผ่านวิกฤตไปได้ คงอดได้ดื่มด่ำกับรสน้ำผึ้งพระจันทร์ไปอีกนาน

ใครจะเชื่อกูบ้างวะนี่ ว่าเจ้านายกู กลัวเมีย

บอดี้การ์ดคนเดิมบ่นลอยๆ เขาเดินละห้อยละเหี่ยกลับที่พัก ปล่อยให้เจ้านายรับมือกับฑิฆัมพรว่าที่มาดามมาริน เพราะความปากพล่อยของตัวเองแต่เพียงผู้เดียว

คุณ!... วิคเตอร์ อย่าให้ฟ้าได้ยินคุณพูดถึงฟ้าแบบนี้อีกนะคะ รับรองได้คราวหน้าฟ้าจะไม่พลาดแบบครั้งนี้แน่ ถ้าไม่ได้เอาเลือดคุณออกมาเสียบ้างคุณคงไม่รู้สึกหรอกใช่ไหมคะ

เธอเต้นเร่าๆ ชี้หน้าเขาแบบเคืองๆ ใบหน้าหวานเห่อร้อน ป่านนี้ลูกน้องเขาคงรู้กันหมดทุกคน ว่าเธอเสร็จตามาเฟียบ้าพลังจนไม่เหลืออะไรกลับประเทศไทย

ทำไมล่ะ เรื่องจริงนี่ พอเสร็จ...ปุ๊บคุณก็หลับปั๊บ ผมพูดผิดตรงไหน?” วิคเตอร์แก้ตัวเสียงอ่อยๆ

อ้ายยยยยย...ยังไม่หยุดอีกเรื่องน่าอาย ฟ้าไม่ชอบ!

ไม่ชอบ? ไม่ชอบหรือข้ออ้างกันแน่ครับ ยอมรับมาตรงๆ ไม่เห็นจะน่าอายตรงไหนเลย ผมนะช้อบชอบ! ที่ได้อยู่กับคุณบนเตียงตลอดทั้งคืน จะไม่กินข้าวกินปลา นอนกกกันทั้งวันก็ยังได้

เขาทำเสียงเล็กเสียงน้อย ส่งสายตาหวานฉ่ำ และค่อยๆ ขยับเข้าใกล้ฑิฆัมพรทีละน้อยและเธอก็ค่อยๆ ถอยหลังหนี เนื่องจากหวั่นกลัวภาวะคุกคามแบบเรียบเรื่อยของมาเฟียหนุ่ม

หยุดอยู่ตรงนั้นะ ไม่อย่างนั้นฟ้าจะ จะ...

เธอคิดหาวิธีขู่เขา แต่ไม่ว่าจะค้นหาอย่างไรก็ไม่เจอวิธีที่จะทำให้ผู้ชายหน้าทนอย่างวิคเตอร์ชะงักได้ เธอจึงได้แต่ถอยหลังกรูดๆ หลบเข้าห้องนอนเดิม รีบปิดประตูห้องมือไม้สั่น

ถึงรู้ว่าไม่สามารถกั้นกลาง ขัดขวางเขาได้ เมื่อวิคเตอร์มีกุญแจสามารถเปิดเข้ามาเมื่อไรก็ได้แต่เท่าที่ทำได้ในเวลานี้ คือการหลบมาทำใจซักพักแค่นั้น

อีกละ! ปิดประตูใส่หน้าผัวอีกแล้วนะ ไม่มีใครสอนคุณหรือไงนางฟ้า ว่าสามีคือประทีปนำทาง ต้องใส่ใจและทะนุถนอมเขาบ้างไม่อย่างนั้นเขาอาจน้อยใจไปมีกิ๊กได้นะครับ

ชายหนุ่มหันแผ่นหลังพิงบานประตูต่อปากต่อคำกับคนด้านใน ให้เวลาเธอปรับความรู้สึกและยอมรับความจริงที่เกิดขึ้น

ก็ลองมีดูสิ ศพไม่สวยแน่ๆ ไอ้มาเฟียบ้า!เธอกัดฟันเอ่ยเสียงหมุบ หมิบในลำคอ ถ้าหากวิคเตอร์ทำอย่างที่เขาพูดจริงๆ เธอจะฆ่าเขาให้ตายคามือ

แม้จะเป็นเสียงเบาๆ เมื่อคนข้างในเอ่ยปากพูด แต่วิคเตอร์ก็ได้ยินเต็มสองหู หัวใจเขาพองฟูคับอก เพราะอาการที่ฑิฆัมพรแสดงออก มันหมายความว่าเธอก็เริ่มจะหวงเขา และอาจจะผูกพันกับเขาบ้าง หลังผ่านค่ำคืนแสนหวานร่วมกันมาหมาดๆ

สองคนพิงบานประตูคนละฝั่ง แต่หัวใจผูกพันและวิ่งเข้าหากันจนแน่นแฟ้น ยิ่งเวลาขยับผ่านไปทุกวินาที หัวใจของฑิฆัมพรก็ยิ่งอ่อนลง จนกำแพงหนาๆ ที่เธอก่อสร้างไว้ค่อยๆ บางเบาลง

 

ดูเหมือนว่ามันจะเป็นแค่ผืนผ้าบางเบาที่ไม่สามารถขวางกั้นอะไรๆ ได้อีกเลย



แสดงความคิดเห็น หัวข้อ : ตอน 6 ดื่มด่ำน้ำผึ้งหวาน
* ชื่อ :
เช่น John
ไอคอน :
ความคิดเห็น :
อีโมชั่น :



ไฟล์ : แนบไฟล์ แนบไฟล์
Captcha :
captcha
  Enter Characters
แสดงความคิดเห็น
 
Online:  56
Visits:  783,320
Today:  2,294
PageView/Month:  42,565