สำนักพิมพ์ รัตมาบุ๊คส์ Story Love Sweet

เว็บบอร์ดเพลิงสวาทเจ้ามาเฟียบ้านตุ๊กตาที่ฝันไว้
ผู้เขียน : tonkhowรัตมา   หัวข้อ : บ้านตุ๊กตาที่ฝันไว้อ่าน 921 / ความคิดเห็น 0
รูปประจำตัว
tonkhowรัตมา
  • 150 กระทู้ที่เริ่มไว้
  • 24 เมษายน 2556
รูปไอคอน
หัวข้อ : บ้านตุ๊กตาที่ฝันไว้
20/3/2558 10:22:00

 

 

วิคเตอร์เหลือบมองสาวน้อยแสนสวยที่นั่งใบหน้าบึ้งตึงอยู่ริมหน้าต่างด้วยสายตาเอ็นดู ผิวกายขาวๆ ตัดกับเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้มดูขาวผ่องมากยิ่งขึ้นและมันทำให้หัวใจเขาเต้นตุ่มๆ ต่อมๆ เมื่อสายตาคู่คมเลื่อนขึ้นไปตามเรียวขาจนถึงบริเวณอกอวบอิ่มที่ซ่อนอยู่ด้านหลังผ้าสีทึบๆ

 

คนป่าเถื่อน ไร้อารยธรรม เอาแต่ใจตัวเองเสียงก่นว่าแผ่วๆ จาก ริมฝีปากจิ้มลิ้ม

 

นางฟ้า ให้ผมช่วยเอากิ๊บออกไหมล่ะครับ ไม่หนักหัวบ้างรึไง แบกอยู่ได้เป็นกิโลๆ อยู่บนนี้ไม่ต้องสวยหรอกครับคนสวย เมื่อมีผมคนเดียวที่ได้เห็น...

 

อย่ามายุ่งกับฟ้า คุณอยู่ตรงนั้นนะ ไม่อย่างนั้นฟ้าจะไปนั่งที่ห้องนักบินเธอตวาดกลับเสียงขุ่น ถลึงตาใส่หนุ่มหล่อเจ้าปัญหาแบบไม่เกรงกลัวสักนิด

 

ถ้าคุณขยับลุกจากที่นั่ง... ผมจะจัดการย้ายคุณไปนอนบนนั้น คงไม่ต้องบอกต่อนะ ว่าจะเกิดอะไรขึ้น หากคุณกับผมขึ้นไปนอนบนเตียงพร้อมกัน

 

วิคเตอร์ชี้ปลายนิ้วไปที่เตียงใหญ่กลางห้อง โดยเขาสำทับมาอีกครั้งจนเธอไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว ได้แต่แอบเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน บ่นพึมพำและบีบตัวให้ชิดกับเก้าอี้ที่นั่งอยู่มากขึ้น

 

ขู่จริง ขู่ได้ขู่ไป ฟ้าไม่ยอมอยู่เฉยๆ หรอก ถ้ามีโอกาสฟ้าจะหนี

 

ต่อให้คุณมีปีกก็หนีผมไม่พ้นหรอกนางฟ้า คุณรู้ไหมครับว่าผมกำลังจะพาคุณไปที่ไหน รับรองได้คุณเดาไม่ถูกหรอกน่า แต่รับรองว่าเมื่อคุณเห็นจะต้องชอบแน่

 

ไม่มีสิ่งไหนที่คุณทำให้ฟ้าแล้วฟ้าจะชอบ วิคเตอร์! จำเอาไว้ให้ขึ้นใจเลยนะคะ ฟ้าเกลียดคุณ! เกลียดที่สุดในชีวิต

 

เธอเอ่ยตอบเสียงชิงชังและรีบสะบัดใบหน้าใส่หนุ่มรูปงาม ที่ยิ่งนานวันหัวใจของเธอก็เริ่มหวั่นไหว เพราะทุกอย่างที่วิคเตอร์ทำลงไป เขาย้ำให้เธอรู้ว่า เพราะ รักคำเดียวเท่านั้น

 

ผมรู้นางฟ้า ว่าคุณเกลียดผม แต่ผมรักคุณแล้วนี่ครับจะให้ทำยังไง นิยามความรักของผมคือ ความรักของผมคือการได้ครอบครองไม่ใช่การเสียสละให้คนที่เรารักมีความสุข ในเมื่อจะต้องทนทุกข์ทรมานนั้น เราสองคนก็ต้องเสมอภาคกันสิ ต้องทุกข์ด้วยกันมันถึงจะเหมาะสม

 

ใครโง่ปล่อยให้คนที่เรารักมีความสุขฝ่ายเดียว แล้วมานั่งอมทุกข์คนเดียว มองดูเขามีความสุขกันหรือ ...นั่นมันมีแค่ในละคร สำหรับผม... ผมจะทำทุกทางเปลี่ยนความเกลียดในใจคุณ ให้กลายเป็นความรักในที่สุด และผมคิดว่าผมทำได้ คุณเชื่อผมไหมล่ะนางฟ้า?”

 

ชิ! หลงตัวเอง

 

เธอขยับต่อว่าเสียงหมุบหมิบ ไม่กล้าส่งเสียงดังๆ เหมือนเคย  เพราะรู้อยู่แก่ใจตัวเอง ว่าเธอกำลังวิ่งหนีเงาของวิคเตอร์อยู่ในความเป็นจริง ไม่ว่าจะในปัจจุบันหรือในอดีต

 

เขาเป็นผู้ชายคนเดียวที่แอบอยู่ในซอกหัวใจของเธอ ที่เธอพยายามกดมันไว้ให้ลึกที่สุด

 

เพราะความน้อยใจและแค้นเคือง เนื่องจากวิคเตอร์เคยสลัดเธอทิ้งตอนเยาว์วัย สาเหตุเพราะเธอเด็กและธรรมดาเกินไปสำหรับหนุ่มมากเสน่ห์แบบเขา

 

นายครับเครื่องจะ แลนดิ้ง ในอีก 15 นาทีครับบอดี้การ์ดเข้ามาบอกเจ้านายใหญ่ และรีบก้มใบหน้าลงมองพื้นเมื่อวิคเตอร์ผู้เป็นนายถลึงดวงตาใส่

 

อืม...วิคเตอร์พยักใบหน้ารับรู้ เขาสะบัดมือไล่บอดี้การ์ดหนุ่ม ออกไปให้พ้นห้อง เมื่อฑิฆัมพรแต่งกายไม่เรียบร้อยนัก

 

นางฟ้าเครื่องจะแลนดิ้ง คาดเข็มขัดนิรภัยด้วยเพื่อความปลอดภัยคนสวย

 

ค่ะ... วิคเตอร์คุณจะพาฟ้าไปไหน? กันคะ

 

ถึงแล้วคุณก็จะรู้เอง ถึงคุณจะไม่ชอบที่ผมทำให้ทุกอย่าง แต่ผมก็ยังอยากทำให้คุณอยู่ดี...

 

เสียงเครื่องบินเจ็ทร่อนลงแตะรันเวย์ดังก้อง ฑิฆัมพรรีบชะเง้อคอมองผ่านช่องหน้าต่าง เธอมองเห็นแต่หิมะขาวโพลนกับต้นสนต้นใหญ่ๆ เรียงรายเต็มสองข้างทาง จึงเขม้นตามองด้วยความสนใจ พร้อมกับนึกถึงสิ่งที่เขาพูดไปด้วยเสียงเรียกร้องที่ปรารถนา ฉันอยากอยู่กระท่อมหลังเล็กๆ กับคนที่รัก ซึ่งคุณคงไม่มีทางทำแบบนี้หรอกวิคเตอร์

 

พร้อมกับนึกถึงภาพที่วาดฝันไว้นั่นก็คือกระท่อมปีกไม้บนยอดเขา ท่ามกลางหิมะสีขาวสะอาด กับลูกกระต่ายตัวน้อยขนฟูวิ่งวนไปวนมาอยู่รอบตัว และเตาผิงแบบโบราณแบบกระท่อมในฝันท่ามกลางความเงียบสงัด เธออยู่กับเขาด้วยความสุข ซึ่งอีกฝ่ายก็ดูแลหญิงสาวเป็นอย่างดี เอาอกเอาใจทุกอย่าง แล้ววงหน้านวลก็สั่นไปมา

 

มันคงไม่มีทางเป็นอย่างที่ตนเองฝันเด็ดขาด

 

ความคิดในหัวสมองเล็กๆ ยังขัดแย้งกันอยู่ โดยที่เธอไม่รู้ว่าวิคเตอร์แอบอมยิ้มกับความสับสนบนใบหน้าของเธอ ที่เดี๋ยวคิ้วขมวด เดี๋ยวคลายออก ทุกอย่างที่เป็นเธอเขาชื่นชอบไม่เคยเปลี่ยนแปลง

 

พร้อมแล้วครับนางฟ้า เราต้องเดินทางไปต่ออีกสักชั่วโมงก็จะถึงที่คุณจะชอบและอาจจะเปลี่ยนเป็นขอบคุณผมยกใหญ่ ของรางวัลไม่ต้องมากหรอกนะครับ ขอจูบแบบเต็มใจนะคนสวย จูบนานๆ ยาวๆ

 

วิคเตอร์ปลดเข็มขัดนิรภัยออกจากช่วงเอว เขาหยัดกายลุกขึ้นยืนและผายมือให้ฑิฆัมพรก้าวเดินออกไป โดยเขาเอื้อมมือเปิดมุมหนึ่งในห้องนั้น งัดชุดคลุมขนมิ้งค์ตัวใหญ่สีเทาอ่อนออกมายื่นส่งให้ฑิฆัมพร

 

เนื่องจากอากาศด้านนอกหนาวจนอุณหภูมิติดลบ และบนร่างกายของเธอมีแค่เสื้อเชิ้ตของเขาตัวเดียว มือเล็กๆ รีบคว้าเสื้อขนมิ้งค์อ่อนนุ่มนิ่มมาคลุมตัวไว้พร้อมทั้งมัดสายรอบเอวให้แน่นขึ้น เพิ่มความปลอดภัยให้ตัวเองอีกชั้น

 

รองเท้าบูทสีดำอีกคู่ที่วิคเตอร์ส่งให้ เธอรับมาและสวมใส่แบบกระแทกกระทั้น เมื่อต้องรับความช่วยเหลือของเขาเป็นครั้งที่สอง ชายหนุ่มยักหัวไหล่ เขาคว้าโค้ทตัวใหญ่คลุมบนร่างกายตัวเอง ใช้อุ้งมือดันช่วงเอวของฑิฆัมพรให้เธอเดินนำหน้า โดยเขาตามหลังมาเพื่อป้องกันความปลอดภัยและป้องกันเธอหนี!

 

เมื่อประตูเครื่องเปิดออก มวลอากาศเย็นเฉียบกรูเข้ามาปะทะใบหน้า จนเธอหนาวสะท้านแก้มใสชายิบ ลมหายใจร้อนๆ กลายเป็นกลุ่มควันเมื่อเธอพ่นลมหายใจออกมาจากร่างกาย

 

รีบไปเถอะครับ อากาศเย็นจัดเดี๋ยวคุณจะไม่สบาย

 

เสียงห่วงๆ ของคนด้านหลัง มันทำให้เธอซาบซึ้งอยู่ภายในใจ แต่! ก็ต้องรีบสลัดมันทิ้งไปเมื่อมันอยู่บนเจตนาไม่บริสุทธิ์ตั้งแต่แรก

 

ฟ้าไม่ได้อ่อนแอแบบที่คุณคิดหรอกวิคเตอร์ ไม่ต้องคอยประคับประคองฟ้าหรอกค่ะ แค่นี้เรื่องเล็ก หนักกว่านี้ฟ้าก็เคยเจอ

 

ครับผมพอจะรู้

 

วิคเตอร์เอ่ยกลั้วหัวเราะ กับคนอื่นๆ ฑิฆัมพรจะอ่อนหวานน่ารัก แต่กับเขาไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร เธอถึงพยายามทำตัวแข็งกระด้างและแสร้งว่าตัวเองเข้มแข็งไม่ต้องการความช่วยเหลือจากเขาเลยซักนิด

 

ท่ามกลางอากาศรอบตัวที่เย็นยะเยือก ฑิฆัมพรกลับรู้สึกอบอุ่นเมื่อคนข้างกายของเธอตอนนี้คือ วิคเตอร์ ภาพลักษณ์เข้มแข็งและพร้อมที่จะปกป้องดูแลมันเกิดอยู่ในตัวเขาแทบทุกอณูผิวกาย รัศมีในตัวเปล่งออกมาจนคนรอบกายรู้สึกและเป็นผู้นำองค์กรที่เข้มแข็ง

 

ไม่อย่างนั้นมารินในปัจจุบันจะสามารถผงาดขึ้นมายืนอยู่แถวหน้าได้อย่างไร ทั้งๆ ที่ไม่ได้ทำธุรกิจมืดอีกแล้ว จากการที่เธอติดตามข่าวคราวของ  วิคเตอร์มาตลอด หลังจากเขาเรียนสำเร็จ

 

เขาเข้ามาเป็นผู้บริหารองค์กร เขาปรับเปลี่ยน เปลี่ยนแปลงมารินเกือบทั้งหมด ค่อยๆ ตัดธุรกิจผิดกฎหมายทิ้งทีละน้อย โดยไม่ทำให้มารินเสื่อมถอย

 

ภายใต้การนำของวิคเตอร์ มารินสามารถล้างภาพมาเฟียตัวร้ายที่มีแต่ธุรกิจเสี่ยงกฎหมายบ้านเมือง กลับมายืนเชิดหน้าได้แบบไม่ต้องร้อนตัวและผงาดในโลกได้ในฐานะนักธุรกิจดีเด่นที่พาตัวเองออกมาจากเงามืดได้สำเร็จสวยงาม

 

ฑิฆัมพรผินหน้ามองออกไปนอกตัวรถยนต์ เธอเพ่งมองดูวิวข้างทาง ไม่อยากสนใจเขามากนัก เมื่อยิ่งอยู่ใกล้ชิดกันเธอก็เริ่มรู้สึกว่ากำแพงหัวใจที่สร้างเอาไว้ป้องกันตัวเองมันค่อยๆ กะเทาะจนผนังบางส่วนบางลงกว่าเมื่อก่อนเยอะแยะ

 

สนต้นใหญ่ๆ มีหิมะขาวโพลนเกาะอยู่ตามกิ่งก้าน เป็นธรรมชาติที่สวยงามแต่แฝงไปด้วยความอ้างว้างและเหน็บหนาว เมื่อไร้สีสันอื่นใด มีเพียงความขาวสะอาดของละอองหิมะเท่านั้น สีเขียวๆ ของใบไม้ก็ไม่มีให้เห็น เมื่อมันถูกทับถมจนต้องสลัดใบทิ้งเพื่อถนอมการมีชีวิตไว้ให้คงอยู่

 

เหมือนเช่นตัวเองในเวลานี้ ที่ต้องเก็บซ่อนหัวใจตัวเองให้ดี ไม่เช่นนั้นอาจจะเผลอตัวเผลอกาย ยกให้วิคเตอร์ไปได้ง่ายๆ

 

ดวงตากลมโตตื่นตกใจหลังรถยนต์วิ่งฝ่าหิมะมาเกือบ 3 ชั่วโมง จากสนามบินซึ่งเครื่องบินเจ็ทของวิคเตอร์ลงจอด เธอไม่รู้ว่าเวลานี้ตัวเองอยู่จุดใดในรัสเซีย เพราะไม่มีป้ายบอกทางเลยนับตั้งแต่ตั้งหน้าตั้งตาค้นหา รู้แต่ว่ารถยนต์ไต่ระดับสูงขึ้นๆ

 

น่าจะเป็นภูเขาลูกใดลูกหนึ่งโซนภาคเหนือของรัสเซียที่มีหิมะปกคลุมเกือบทั้งปี กระท่อมเล็กๆ ที่มองเห็นลิบๆ ยิ่งรถยนต์วิ่งเข้าใกล้มากขึ้นทุกขณะ มันช่างเหมือนภาพวาดที่เธอจินตนาการขึ้น เป็นภาพเดียวที่เธอวาดขึ้นเองเพราะอยากมีบ้านหลังเล็กๆ รูปแบบนี้อาศัยอยู่กับชายคนรัก ก็วิคเตอร์นั่นแหละ

 

วิคเตอร์!

 

เธอเขย่าแขนคนข้างๆ เมื่อตัวรถยนต์เคลื่อนที่เข้าไปใกล้จนมองเห็นรายละเอียดของตัวบ้านได้เต็มๆ ตา บ้านในฝันที่เธออยากได้อยากมี ติดแต่ว่าพ่อกับแม่ไม่อนุญาตเพราะเป็นห่วง เมื่อบ้านในฝันซึ่งเธอต้องการอยู่ในที่อากาศหนาวเย็น

 

ชายหนุ่มอมยิ้ม เป็นครั้งแรกที่ดูเหมือนว่าฑิฆัมพรจะชมชอบสิ่งที่เขาหามาให้ บ้านหลังนี้เขาเนรมิตขึ้นมาและอยากมอบเป็นของขวัญให้เธอ แต่เธอไม่เคยสนใจอยากได้ของกำนัลจากเขาเลย จึงเก็บเอาไว้ก่อนรอมอบให้ในวันสำคัญ

 

ไอร้อนจากกายแกร่งแผ่กระจายออกมาจากตัวของเขา เธอจึงค่อยๆ ปล่อยมือที่เกาะกุมแขนแกร่งออกมา และรีบสำรวมกริยาเมื่อเผลอตัวแสดงความดีใจจนออกนอกหน้า พยายามปรับใบหน้าให้สงบนิ่งเหมือนเดิม  แต่แววตากลับเต้นระริก

 

เมื่อรถยนต์วิ่งเข้าไปใกล้บ้านตุ๊กตาในฝันของเธอ สีขาวของกรอบหน้าต่างตัดกับสีน้ำตาลของไม้มองดูเด่นชัดท่ามกลางกองหิมะขาวโพลน

 

บ้านผมเอง...สร้างไว้นานละ รอให้คนที่ผมรักมาอยู่ด้วย ในวันหยุดพักผ่อนระหว่างสัปดาห์ แต่ดูเหมือนว่า....เขาจะไม่สนใจ

 

เสียงทุ้มๆ เอ่ยขึ้นลอยๆ ไม่ได้ต้องการคำตอบแค่อยากบอกให้เธอรู้ ฑิฆัมพรแอบย่นปลายจมูกและเบ้ปาก เมื่อความรู้สึกหมั่นไส้วิ่งเข้าเกาะกุมหัวใจ ดูเหมือนว่าวิคเตอร์จะรู้ไปหมดว่าเธอต้องการอะไรแบบไหน

 

ถ้าไม่มีอคติ ทุกสิ่งที่ชายหนุ่มสรรหามาเป็นของกำนัลล้วนแล้วแต่ถูกตาถูกใจเธอแทบทั้งสิ้น

 

ฟ้าไม่เห็นอยากรู้... แบบบ้านงั้นๆ ดูเรียบไปนิดนะคะ ไม่โอ่อ่าสมฐานะเศรษฐีใหญ่อย่างวิคเตอร์ มารินเลยซักนิด

 

เธอแกล้งกระทบกระเทียบเมื่อรอบๆ ตัวเขามีแต่สิ่งของราคาแพงหูฉี่ ไม่ว่าจะรถยนต์เฟอรารี่ นาฬิกายี่ห้อหรู บ้านไม้หลังเล็กๆ แบบนี้จึงไม่น่าจะใช่รสนิยมของเขาเท่าใดนัก

 

ตัวรถยนต์จอดสนิทเมื่อมาถึงบ้านหลังเล็กๆ เธอพยายามเก็บอาการสุดความสามารถ แต่ก็ยังแอบซ่อนจากสายตาคมเฉียบของวิคเตอร์ไม่ได้ เขาแปลกใจอยู่เหมือนกันว่าเพราะอะไรฑิฆัมพรถึงจงชังเขาเหลือเกิน

 

ไม่ว่าจะมองในแง่มุมไหนเขาหาสาเหตุไม่เจอซักอย่างจึงได้แต่ตามคอยดูแลห่างๆ

 

หวังว่าความพยายามของเขาจะสัมฤทธิ์ผลในวันหนึ่งของอนาคต หากไม่เพราะว่าเธอตกลงปลงใจแต่งงานกับลูกชายเจ้าของสายการบินสั่วๆ นั่น เขาคงไม่ลงมือฉุดคร่าเธอมาแบบนี้

 

ในเมื่อนิยามความรักแบบฉบับวิคเตอร์ มารินไม่ใช่การมองเห็นคนรักมีความสุข เขาไม่ใช่นักบุญที่จะต้องมาเสียสละ เขาเป็นตัวร้ายเป็นจอมป่วนที่ทั่วโลกยำเกรง เพราะฉะนั้นเขาถึงไม่ยอมยกฑิฆัมพรให้ไอ้หนุ่มอ่อนหัดคนนั้นได้...

 

 

ถึงแล้ว เป็นไงบ้างถูกใจบ้างไหมครับ? นางฟ้าเขาถามเมื่อรถจอดสนิทเบื้องหน้าบ้านหลังเล็ก

 

ไม่!

 

เธอตอบเสียงสะบัด เชิดใบหน้าขึ้นไม่เหลือบแลสายตาไปยังกระท่อมหลังน้อย ทั้งที่ภายในกำลังตื่นเต้นและรอเวลาเพื่อจะเข้าไปเยี่ยมชมด้านใน เมื่อภายนอกยังเหมือนในจินตนาการของเธอแทบทุกกระเบียดนิ้ว แล้วภายในเล่าจะเป็นเหมือนที่เธอเคยวาดฝันไว้หรือเปล่า?

 

เชิญครับคุณผู้หญิง

 

เขาค้อมตัวลง ผายมือเชื้อเชิญให้ฑิฆัมพรเข้าไปพิสูจน์ด้านใน มันเป็นสิ่งที่เด็กผู้หญิงคนหนึ่งเคยวาดทิ้งไว้ในกระดาษวาดเขียนและแอบซุกไว้ข้างตู้ที่เขาบังเอิญค้นเจอโดยไม่ได้ตั้งใจ

 

วิคเตอร์ชอบใจและคิดว่าจะสร้างกระท่อมหลังเล็กนี้เพื่อผู้หญิงที่รัก โดยการฉุดตัวผู้หญิงเช่นนี้ ชายหนุ่มยังไม่เคยคิดทำกับใครมาก่อนเลย เธอเป็นคนแรกที่ทำให้เขาลงมือทำในสิ่งซึ่งไม่คาดคิดมาก่อน

 

เชอะ!

 

เธอกระแทกส้นเท้าบนพื้นหิมะนิ่มๆ ก้าวสวบๆ ฝ่ากองหิมะเข้าไปจนถึงตัวบ้านโดยที่วิคเตอร์เดินตามมาห่างๆ เขาโบกมือไล่บอดี้การ์ดคู่ใจ ให้ถอนตัวออกไปจากบริเวณนี้

 

มีบ้านหลังเล็กๆ อีกหลังอยู่ไม่ไกลนักพวกเขาเหล่านี้จะเฝ้าอารักขาเขาอยู่ห่างๆ แต่ไม่คาดสายตา เมื่อในอดีตมารินมีศัตรูมากมายก่ายกอง จนนับไม่หวาดไม่ไหว เขาจึงจำต้องป้องกันตัวเอง แม้จะออกจากวงการมืดดำมายืนท่ามกลางแสงสว่างแล้วก็ตาม

 

กุญแจ

 

ชายหนุ่มยื่นกุญแจดอกใหญ่ให้ฑิฆัมพร เพื่อให้เธอเปิดประตูด้วยตัวเอง เข้าไปสู่อาณาจักรในห้วงฝัน

 

มือเล็กๆ สั่นจนเจ้าตัวรู้สึกได้ เธอตื่นเต้นจนเกือบเก็บอาการไม่อยู่ เพราะแค่ภายนอกที่มองเห็นยังเหมือนในจินตนาการของเธอทุกอย่าง จึงตื่นเต้นเมื่อจะได้เยี่ยมชมด้านในด้วยสายตาตัวเอง

 

วี้ด!

 

เสียงกรี๊ดๆ ของสาวน้อยด้านหน้า วิคเตอร์เกือบเผลอตัวหัวเราะเสียงดัง ขนาดโตเป็นสาวสะพรั่ง แต่นิสัยเด็กๆ ของฑิฆัมพรยังคงอยู่เหมือนเดิม อารามดีใจจนเผลอตัวกรีดร้องออกมาเสียงดัง

 

อู้ย! มีเตาผิงด้วย มีพรมขนสัตว์วางด้านหน้า อย่าบอกนะวิคเตอร์ ว่ามีเจ้าขนปุยด้วยเธอคาดการณ์โดยไม่ได้คาดหวัง มันคงไม่มีอะไรที่จะบังเอิญอย่างนั้นหรอก ถ้าใช่ก็คงมหัศจรรย์ไปแล้วล่ะ

 

เพียงสิ้นคำฝีเท้าเล็กๆ วิ่งไปวิ่งมาภายในตัวบ้าน ของประดับตกแต่งเป็นเหมือนที่เธออยากได้ ไม่ว่าจะเตาผิงขนาดเล็ก ขนาบด้วยโซฟาเนื้อนุ่มเหมาะสำหรับนอนฝังตัวบนนั้น เพื่อรับความอบอุ่นจากเปลวไฟในเตาผิง

 

ครัวเล็กๆ ที่ทำอาหารได้จริง ทุกอย่างถูกวางไว้ตรงตำแหน่ง  ห้องนอนเป็นอีกอย่างที่เธออยากเห็น แต่ต้องรีบยับยั้งช่างใจเอาไว้ก่อน เมื่อตัวอันตรายอยู่ด้านข้างและเขาคงเฝ้ารอโอกาสนี้อยู่เหมือนกัน

 

เธอจึงเสเดินไปทรุดนั่งที่โซฟาเนื้อนุ่ม ใช้ท่อนเหล็กเขี่ยเปลวไฟในเตาผิงเล่นๆ  ทำทีไม่สนใจที่จะสำรวจห้องต่อไป ด้วยความอยากรู้ที่ฝังอยู่ในนิสัย

 

อ้าว! หยุดกระโดดไปกระโดดมาเสียแล้วหรือครับ ผมกำลังมองเพลินๆ เลยนะ ไม่ไปทำความรู้จักกับเพื่อนตัวเล็กๆ หน่อยหรือ เขากำลังรออยู่ในห้องด้านนู้นน่ะครับ

 

ไม่ล่ะ เหนื่อย

 

แววตาใสกระจ่างเต้นระริก แต่เธอปรับท่าทางให้สงบนิ่งลง เพราะกริ่งสัญญาณอันตรายกรีดร้องเตือนอยู่ในหัวสมอง เมื่อมองเห็นแววตาพราวระยับของวิคเตอร์ มาริน

 

โอ! น่าเสียดายนะครับ นางฟ้า... รู้สึกว่าผมได้ยินเสียงร้องเรียกคุณอยู่ จะปล่อยให้เขารอคอยอยู่แบบนั้นหรือครับคนสวย

 

เธอตะแคงหูฟังตามคำบอกเล่าของเขา และได้ยินเสียงจี้ดๆ เหมือนเสียงสัตว์ตัวเล็ก กำลังร้องเรียกเธออยู่เหมือนอย่างที่เขาบอก ความอดทนที่พยายามกักเก็บไว้ขาดผึง เธอรีบลุกขึ้นจากโซฟาเนื้อนุ่มถลาวิ่งตรงไปยังต้นกำเนิดเสียงร้องนั้นทันที

 

ฮ่าๆ...

 

วิคเตอร์ไม่สามารถสำรวมกริยาไว้ได้อีกแล้ว เขาปล่อยเสียงหัวเราะท้องคัดท้องแข็ง เมื่อคนปากแข็งวิ่งฉิ่วไปตามคำแนะนำของเขาเอง

 

เสียงหัวเราะร่าของชายหนุ่มดังเข้าหูของฑิฆัมพร แต่ในเวลานี้ความอยากรู้มีมากกว่า เธอจึงรีบปัดความอายออกไปจากใจ วิ่งหน้าตั้งไปยังต้นกำเนิดเสียงเพื่อพิสูจน์ว่าจะใช่อย่างที่เธอคาดคะเนไว้อีกหรือเปล่า...

 

ทันทีที่ประตูห้องนอนที่เธอหมายตาไว้เปิดออก กระต่ายตัวน้อยๆ ขนฟูสีขาว สีน้ำตาล สีเทา 4 ถึง 5 ตัวก็วิ่งกรูเข้าใส่เธอ มือเล็กๆ จับหูยาวๆ ของมันชูขึ้นและอีกหลายๆ ตัวก็วิ่งเข้ามาคลอเคลียทำความรู้จักกับเจ้าของคนใหม่

 

ตัวเล็กๆ น่ารักจัง อู้ย! 1 2 3 4 5 โห! 5 ตัวเลย นี่ฟ้านะจ้ะตัว มีชื่อกันหรือยังล่ะ ฟ้าตั้งให้นะ ตัวเล็กนะๆ

 

เธอคลี่ยิ้มกระจ่างใสแต้มเต็มใบหน้า พูดคุยจุกจิกกับฝูงสัตว์ตัวเล็ก ในอ้อมแขนและที่คลอเคลียอยู่รอบตัว วิคเตอร์พิงขอบประตูมองฑิฆัมพรด้วยสายตาอบอุ่น

 

เธอไม่เหมือนผู้หญิงทุกคนที่เขาเคยพบเจอ ในตัวเธอมีแต่ความรักความอบอุ่น และรอยยิ้มใสบริสุทธิ์ที่ไม่แฝงเล่ห์กลอื่นใด

+++++++++++



แสดงความคิดเห็น หัวข้อ : บ้านตุ๊กตาที่ฝันไว้
* ชื่อ :
เช่น John
ไอคอน :
ความคิดเห็น :
อีโมชั่น :



ไฟล์ : แนบไฟล์ แนบไฟล์
Captcha :
captcha
  Enter Characters
แสดงความคิดเห็น
 
Online:  35
Visits:  884,541
Today:  1,252
PageView/Month:  26,714